Μπισκοτάκια βουτύρου - Spritz cookies

Τα spritz cookies, είναι μικρά παραδοσιακά μπισκοτάκια βουτύρου της Γερμανίας αλλά και των Σκανδιναβικών χωρών. Είναι βουτυράτα και τραγανά! Επειδή φτιάχνονται παραδοσιακά την περίοδο των Χριsτουγέννων, το σχήμα τους συχνά έχει δεντράκια, λουλουδάκια κλπ. Μην ξεχνάτε ότι στη Γερμανία η παράδοση θέλει τις νοικοκυρές να ξεκινούν την παρασκευή μπισκότων από την 1η του μήνα. Η πιο καλή νοικοκυρά, μέχρι τα Χριστούγεννα έχει φτιάξει τα περισσότερα μπισκοτάκια από διάφορες συνταγές. Διαβάστε γι΄αυτά τα έθιμα εδώ. Εκτός από τα μπισκοτάκια βουτύρου βανίλιας υπάρχουν και σοκολατένια, ή με ξύσμα λεμονιού, μπορούν να βουτηχτούν σε λιωμένη σοκλάτα κλπ. Μεταξύ των χωρών, υπάρχουν τέτοιες μικροδιαφορές. 

Τα spritz cookies γίνονται με το εργαλείο που βγάζει ζύμη και με τους κατάλληλους δίσκους παίρνουν σχήμα. Από την διαδικασία, παίρνουν και το όνομά τους (σπρώξιμο, εκτόξευση ζύμης). Τα μπισκοτάκια μπορούν να διακοσμηθούν μετά, ή να παραμείνουν σκέτα.

Τα spritz cookies δεν είναι εύκολη υπόθεση. Η συνταγή πρέπει να είναι πολύ συγκεκριμένη, διαφορετικά η ζύμη δεν θα περνάει από το μηχάνημα ή θα χάνει το σχήμα της. Γι' αυτό, αν έχετε μηχάνημα για τέτοια μπισκοτάκια, ακολουθήστε συνταγές που είναι γραμμένες ειδικά γι΄αυτά. Η δική μου που παραθέτω, είναι από τις συνταγές που είχε μέσα το μηχάνημα. Κυκλοφορούν όμως πολλές! Για την επιτυχία των μπισκότων σας, διαβάστε παρακάτω τα tips. Εμένα πάντως, επειδή με σκάγανε στην αρχή, με έσωσε το tip της Μαρίας: μην χρησιμοποιήσετε λαδόκολλα! Δεν τη χρειάζονται! Αν βαριέστε τη διαδικασία με το μηχάνημα ή δεν έχετε, μπορείτε να τα φτιάξετε με κουπ πατ ή με τα χεράκια σας. Έτσι κι αλλιώς είναι νόστιμα! Δείτε πολλές πληροφορίες και tips εδώ.

Spritz cookies

Υλικά για 4 ταψιά

340 γρ. βούτυρο αγελαδινό σε θερμοκρασία δωματίου

230 γρ. ζάχαρη

1 αυγό σε θερμοκρασία δωματίου

2 κ. σ. γάλα

1 κ. γ. εκχύλισμα βανίλιας

½ κ. γ. εκχύλισμα αμυγδάλου

1 κ. γ. baking powder

430-450 αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Εκτέλεση
Χτυπάμε το βούτυρο με τη ζάχαρη να ασπρίσει καλά.

Προσθέτουμε το αυγό, το γάλα, τη βανίλια, το αμύγδαλο και ξαναχτυπάμε καλά.

Ανακατεύουμε το μπέκιν με λίγο από το αλεύρι.

Το ρίχνουμε και χτυπάμε.

Συνεχίζουμε το χτύπημα με γάντζους στο μίξερ.

Ρίχνουμε το αλεύρι τμηματικά (κρατώντας λίγο για το τέλος μήπως και δεν χρειαστεί) και χτυπάμε να ενσωματωθεί.

Θέλουμε να έχουμε μια ζύμη που δεν κολλάει, αλλά και δεν τρίβει.

Αν έχουμε μηχάνημα, βάζουμε δόσεις ζύμης στον κύλινδρο και ξεκινάμε τη διαδικασία. Επαναλαμβάνουμε όσες φορές χρειαστεί, μέχρι να τελειώσει η ζύμη.

Αν δεν έχετε μηχάνημα, μπορείτε να ανοίξετε τη ζύμη σας πάνω σε μια λαδόκολλα και να κόψετε με κουπ πατ. Εναλλακτικά, μπορείτε να φτιάξετε μικρά κουλουράκια με τα χεράκια σας.

Tips:
Ένα σημαντικό μυστικό για να βγαίνουν και να κολλάνε στο ταψί τα μπισκοτάκια, είναι ότι δεν θέλουν λαδόκολλα. Επειδή έχουν πολύ βούτυρο, δεν πρόκειται να κολλήσουν στην λαδόκολλά σας (βασικά δεν πρόκειται να ξεκολλήσουν απο το μηχάνημα για να κολλήσουν στη λαδόκολλα, η οποία επειδή κι εκείνη έχει λάδι, δεν τα συγκρατεί). Γι’ αυτό, είναι καλύτερα να τα βάλετε απευθείας σε ταψί. Μην φοβάστε ότι θα κολλήσουν. Έχουν πολύ βούτυρο και δεν κολλάνε.

Παρόλο που δεν κολλάνε, θέλει προσοχή όταν τα βγάζετε από το ταψί. Αφήνετε να κρυώσουν λίγο πριν τα βγάλετε.

Σκουπίζετε καλά το ταψί με βρεγμένο πανί και μετά με στεγνό, έτσι ώστε να φύγουν τα υπολείμματα των μπισκότων και βουτύρου.

Φροντίστε να έχει παγώσει καλά το ταψί σας πριν βάλτε τα επόμενα.
Καλές μπισκοτοπαρασκευές!

Χρόνια πολλά στους εορτάζοντες!

Το ζακυνθινό βαγί-Πώς πλέκουμε ήλιο

 

Το ζακυνθινό βαγί-Πώς πλέκουμε Σταυρό

Το ζακυνθινό βαγί-Πώς πλέκουμε αλογάκια

Πλησιάζει Κυριακή των Βαΐων. Στη Ζάκυνθο το έθιμο είναι να μοιράζονται στην εκκλησία τα βαγιά, τα οποία είναι φτιαγμένα με φύλλα φοίνικα. Για περισσότερες πληροφορίες, διαβάστε εδώ.
Φέτος, προκειμένου να κάνουμε τη γιορτή του σχολείου που σας έλεγα, μάθαμε να πλέκουμε βαγιά σε σχήμα αλόγου, σταυρού και ήλιου. Κανονικά το βαγί είναι κίτρινο, αλλά το δικό μου είναι πράσινο αφού μάθαινα να το φτιάχνω από τους μαθητές μου. Βιντεοσκόπησα αυτές τις κατασκευές, για να μην το ξεχάσουμε πώς γίνεται. Δείτε το!

Πώς θα μαλακώσουμε τις σκληρές μπριζόλες

Σήμερα δεν θα σας δώσω συνταγή για την Τσικνοπέμπτη. Θα σας πω ένα tip όμως για να μαλακώσετε τις σκληρές μοσχαρίσιες (συνήθως) μπριζόλες σας και κρεατικά γενικότερα.
Πάρτε ακτινίδια, κόψτε τα λεπτές φέτες και απλώστε τις πάνω στο κρέας. Αφήστε τις για λίγη ώρα. Δεν θα πιστεύετε πόσο μαλακό γίνεται το κρέας. Ο λόγος είναι απλός. Το ακτινίδιο περιέχει ένα ένζυμο, το οποίο διασπά τις πρωτείνες του κρέατος και γι΄αυτό μαλακώνει. Ακόμα πιο απλά, λιώστε ακτινίδιο και περάστε τον πολτό πάνω από το κρέας, ή περάστε το κομμένο ακτινίδιο πάνω από το κρέας. Το tip το είχα διαβάσει εδώ και πολλά χρόνια, αλλά δεν θυμάμαι πού! Είναι όμως πολύ γνωστό και αν κάνετε ένα ψαξιματάκι στο google, θα σας βγάλει πάρα πολλά link σχετικά!

Πρόταση για αύριο Τσικνοπέμπτη:
Αν δεν τσικνίσετε στη σχάρα, φτιάξτε χοιρινές μπριζόλες κρασάτες


ή μπριζόλες ψημένες σε χυμό πορτοκαλιού

Στο πρώτο ποστ, διαβάστε επίσης πώς γιόρταζαν την Τσικνοπέμπτη εδώ και στην Πάτρα!

Καλή Τσικνοπέμπτη!

Τα κόλλυβα της Ρεγγίνας

Εδώ και 2 χρόνια, είχα βάλει ένα ποστ για σπιτικά κόλλυβα. Λιτά, σπιτικά, νόστιμα, χειροποίητα. Μπορείτε να διαβάσετε εκείνο το ποστ για να δείτε τους συμβολισμούς των κολλύβων, να μάθετε κάθε πότε τα φτιάχνουμε κλπ.


Λατρεύω τα κόλλυβα από μικρό παιδί. Όμως, στα κόλλυβα που έχω μεγάλη αδυναμία, είναι σε κείνα που έχουν φτιαχτεί περίτεχνα, με κείνο το ζαχαρένιο πέπλο πάνω τους να τα καλύπτει.

Όταν ήμουν μικρή, έβλεπα τους περίτεχνα διακοσμημένους δίσκους με τα κόλλυβα και περίμενα τη στιγμή που κάποιο χέρι θα ανακάτευε όλο το υλικό και το διάκοσμο με τη ζάχαρη και τις ασημένιες μπίλιες θα εισχωρούσε στους ζουμερούς καρπούς. Η υγρασία των υλικών, διαπερνούσε ελαφρώς το προστατευμένο από αλεύρι (!!!) τείχος και προκαλούσε την ενοποίηση της ζάχαρης σε μεγάλα κομμάτια κατά τόπους. Μου ερχόταν να φωνάξω στο άτομο που έσπαζε το διακοσμητικό πέπλο "Μηηηηηηηηηηηηη"! Ήθελα να πάω στη θέση του, να σπάσω τελετουργικά την επικάλυψη και να φροντίσω να μείνουν μεγάλα κομμάτια ζάχαρης για όλους.

Μαζί με τα τεράστια κουφέτα που συνόδευαν τα κόλλυβα, τους κόκκινους γλυκόξινους καρπούς του ροδιού και τα καβουρντισμένα αμύγδαλα, ήταν τα must για μένα σε υλικά, που μετέτρεπαν αυτό το παραδοσιακό έδεσμα, το γεμάτο μηνύματα για τη θρησκεία μας, σε απόλυτα γκουρμέ πιάτο!

Λατρεύω τόσο πολύ τα κόλλυβα, που δεν θα μου έκανε καθόλου εντύπωση, αυτό που κάποια στιγμή ρώτησε στο φβ η Μαρία: πώς θα σας φαινόταν να σερβίρουν κόλλυβα σαν επιδόρπιο σε ένα εστιατόριο; Δεν θα το θεωρούσα καθόλου άσχημο! Ίσα-ίσα, θα το θεωρούσα πολύ προχωρημένο, και σύμφωνα με όλα όσα έλεγα την περασμένη φορά, θα ήταν ιδανικό για να θυμόμαστε την παράδοσή μας και να προβάλουμε τα δικά μας ελληνικά προϊόντα και εδέσματα κι ας προκαλούσαμε μια μικρή ανατριχίλα σε όσους έχουν συνδυάσει τα κόλλυβα, μία τόσο θρεπτική και δυναμωτική τροφή, μόνο με μνημόσυνα.

Όταν είχα βάλει το ποστ για τα κόλλυβα, για πρώτη φορά άκουσα ότι μπαίνει αλεύρι σαν "μονωτικό" υλικό για την υγρασία. Η καλή μου η Venceremos, είχε την καλή διάθεση να μας κατατοπίσει και να μας πει περισσότερα για το θέμα. Διαβάστε τα σχόλιά της στο προπέρσινο ποστ και θα καταλάβετε.

Εδώ και λίγες μέρες, είδα το ποστ για κόλλυβα στο μπλογκ της Ρεγγίνας και για άλλη μια φορά θαύμασα την καλλιτεχνική της πλευρά. Πέρα από τη θρησκευτική ευλάβεια και σεβασμό που περιέβαλλαν όλη την περιγραφή της, ήταν τόσο περίτεχνα και πανέμορφα, που δεν μπορούσα να κάνω κάτι άλλο πέρα από το να τα θαυμάσω. Επειδή το Σάββατο που μας έρχεται είναι ψυχοσάββατο, ζήτησα από τη Ρεγγίνα να μεταφέρω αυτό το ποστ εδώ, στη μικρή μου κουζίνα και δέχτηκε με χαρά.

Αφήνω τα υλικά εδώ, αλλά θα σας παραπέμψω στο μπλογκ της για την εκτέλεση, για δύο λόγους.
1) Το ποστ και οι φωτογραφίες, είναι της Ρεγγίνας. Αξίζει λοιπόν να διαβαστεί εκεί. Στο δικό της σπίτι, με τον τρόπο που περιγράφει αυτή.
2) Επειδή στην παρασκευή υπήρχε μια απορία μου σχετικά με το πόσο αλεύρι πάει πού, αξίζει να διαβάσετε τα σχόλια στο μπλογκ της, για να κατατοπιστείτε πλήρως σχετικά με την σωστή κατανομή του αλευριού.

Υλικά:

2 κιλά σιτάρι αναποφλοίωτο

300gr αλεύρι για όλες τις χρήσεις

1 κιλό ζάχαρη άχνη

1 κιλό ζάχαρη κρυσταλλική

500 gr καρύδια

500 gr αμύγδαλα ασπρισμένα

300 gr σουσάμι

200 gr κουκουνάρια

200 gr φουντούκια

300 gr σταφίδες άσπρες

300 gr σταφίδες μαύρες

50 gr κανέλα

50 gr μοσχοκάρυδο

50 gr γαρύφαλλο

50 gr κόλλιανδρο

50 gr γλυκάνισο

Ασημένια κουφετάκια για το στόλισμα.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι στην Κέρκυρα, βάζουν ρόδι μόνο στα σπερνά που γίνονται για τη μνήμη Αγίων. Στα κόλλυβα, δεν βάζουν ούτε ρόδι, ούτε κουφέτα!

Για την εκτέλεση της συνταγής και τις διορθώσεις περί αλευριού ελάτε μαζί μου εδώ, στο μπλογκ της Ρεγγίνας.

Ρεγγίνα, σ' ευχαριστώ πολύ και εύχομαι να είσαι πάντα καλά και να φτιάχνεις κόλλυβα στη μνήμη των αγαπημένων σου προσώπων.

Χριστόψωμο, από τη γιαγιά του Ηλία!

Σήμερα το ποστ έχει λαογραφικό χαρακτήρα. Μην περιμένετε ζύγια και γραμμάρια. Σήμερα θα ζυγίσουμε τα υλικά με το μάτι και με την πείρα που απορρέει από την αγάπη γι΄αυτό που ξέρει να κάνει χρόνια τώρα η γιαγιά του φίλου μου του Ηλία.

Πέρυσι ο Ηλίας με ρώτησε αν θέλω να κάνει ρεπορτάζ για το χριστόψωμο που κάνει η γιαγιά του. Φυσικά και ήθελα, γιατί τέτοια πράγματα γύρω από την παράδοση δεν πρέπει να χάνονται! Το ρεπορτάζ, περίμενε υπομονετικά στο συρτάρι του Ηλία ένα χρόνο, για να βγει τώρα. Με το τρέξιμο το φετινό, φοβήθηκα μήπως δεν προλάβω να το βάλω, να όμως που τα κατάφερα. Απολαύστε την περιγραφή και πιο πολύ το φωτορεπορτάζ με την απίθανη γιαγιά!

17 Δεκεμβρίου 2009 ήταν όταν έκανα το ρεπορτάζ για την μικρή κουζίνα. Το θέμα: Χριστόψωμο! Συντελεστής, Ευαγγελία Κούτλα γεννηθείσα 25 Μαρτίου 19... δεν θυμάμαι, πρέπει να είναι το ΄25... Με περίμενε από το πρωί η γιαγιά. Στις 10 με πήρε τηλέφωνο:

-Άιντε θα έρτς γιατί τν έβαλα τμαγιά να μουλιάζ!
-Ερχομαι βρε γιαγιά, απ έξω είμαι!!!

Είμαι σίγουρος ότι θα ενθουσιαστείς από την κουζίνα της! Το μυστικό της: Δεν έχει φούρνο μέσα στην κουζίνα αλλά μικρό φουρνάκι στην πίσω αποθήκη. Τέλειο έτσι ώστε να μοσχομυρίζει κάθε φορά που φτιάχνει κάτι.

Όπως βλέπεις στις φωτογραφίες, χρειάστηκε περίπου:
700 γραμμάρια μαλακό αλεύρι
2 κουτάλια βούτυρο
νερό ζεστό
λίγο αλάτι
κάτι στραγάλια και σταφίδες για το στόλισμα
ταψί
λάδι για το ταψί και διάθεση

Άρχισε η γιαγιά να το ζυμώνει με την βοήθεια μου, που φαίνεται που της ρίχνω Νερό! Ένα από τα μυστικά: Η κουζίνα από κάτω είναι μπαζωμένη, την είχαν σαν κρυψώνα για τον πόλεμο και εκεί έκρυβε τον παππού όταν ερχόταν οι γερμανοί. Εγώ θυμάμαι όταν το μπαζώνανε στην δεκαετία του 80 και χαρακτηριστικά τα καρότσια με τα τσιμέντα που έριχνε ο μπαμπάς μου! Άλλο μυστικό: Το εικονοστάσι που έχει στην φωτογραφία, η γιαγιά το φρεσκάριζε με λαδομπογιά! Όταν το συζήτησα μαζί της, είδα ότι έχει ένα συρτάρι το οποίο από την πολλή μπογιά δεν άνοιγε. Το άνοιξα και βρήκα μέσα κάτι κέρματα με ένα πουλί, της Δεκαετίας 70 νομίζω και βρήκα και το βαπτιστήριο του σχωρεμένου του παππού, εν έτη 1917 παρακαλώ! Το έκανα κορνίζα και όποιος έρχεται στο σπίτι το καμαρώνω!

-Γιαγιά, το δικό σου πού είναι;
-Γω ήμαν από άλλο σόι!

Συνεχίζω με το Ζύμωμα Α! Ο απορροφητήρας είναι φυσικός ξύλινος! Εκεί έχει γκάζι και κάνει τις πιο τέλειες πατάτες και αυγά! Αλλά το ντεκόρ είναι άπαιχτο! Ιδίως τα κρεμασμένα μπρίκια!! Αφού ζυμώσαμε και το αφήσαμε και ξεκουράστηκε, το ξαναζυμώσαμε. Λαδώσαμε το ταψάκι, άρχισε και έβαλε την βάση και έπλεξε κάποια κορδόνια για το στόλισμα. Εκανε τον κύκλο και τον σταυρό που χωρίζει το ψωμί στα 4 (=4 εποχές και όχι του Παπακαλιάτη). Κατόπιν έκανε τα κυκλάκια και τα έβαλε σε κάθε μία εποχή. Άρχισε μετά να στολίζει με σταφίδα και στραγάλες!

Η γιαγιά επί το έργο και βούρ πίσω στην κουζίνα στο μικρό φουρνάκι. Το φουρνάκι είναι ευγενική δωρεά δική μου. Εκεί που πήγαμε στην πίσω κουζίνα η γιαγιά τίναξε και μια γουλιά ούζου! Σου δείχνω ότι ψήνει με αλουμινόχαρτο για να μην καεί. Α!! σου δείχνω και το τραπέζι που είναι πάνω η κουζίνα της. Η Σουλτάνα και η κόρη της Ελενίτσα ήταν οι θαυμάστριες μας και Guest Star. Αφού το ψήσαμε, είχαμε και την τιμητική μας και το βγάλαμε φωτογραφία και βγήκαμε και μαζί!!! Μόνο που για να βγούμε ομοιόμορφα ανέβασα την γιαγιά σε ένα σκαμπό που το είχε φέρει η μάνα μου δώρο από τον Αι Γιάννη τον Ρώσο!

Και να που το ρεπορτάζ τελείωσε. Δεν ήξερα το πότε θα στο στείλω, αλλά αν το ανεβάσεις, το αφιερώνω στην γιαγιά μου που λέει: κείνα τα ψωμιά, (τις Τσιαπάτες εννοεί), να τα αφήνς λίγο παραπάνω να ψήνονται για να φουσκώνουν πιο καλά!

Αυτά! Ελπίζω να σου άρεσε όλο το θέμα!

υγ. το στρόγγυλο το κουλουράκι από το ψωμί το κρεμάμε στον μπατζά για τον καλικάντζαρο, αφού θυμιαστούμε στο τραπέζι και κόψουμε το ψωμί.

Ηλία μου σ' ευχαριστώ πολύ γι' αυτό το ρεπορτάζ και εύχομαι η γιαγιά σου, να είναι γερή και δυνατή για πολλά χρόνια ακόμα! Να είσαι κι εσύ καλά που φωτογράφησες όλη τη διαδικασία!

Και όποιος πάει στον Ηλία και πει ότι διάβασε γι΄αυτόν στη μικρή κουζίνα, είπαμε ε; Έχει κέρασμα καφέ!

Αντβέντ-Γερμανικά έθιμα

Από την ώρα που γνώρισα τη Νέλλη, έμαθα πάρα πολλά πράγματα γι΄αυτή τη χώρα (Γερμανία) αλλά και για τους κατοίκους της. Όταν πήγα εκεί, 2 μήνες πριν τα Χριστούγεννα, ήδη κάποια μαγαζιά ήταν στολισμένα ή πουλούσαν αποκλειστικά χριστουγεννιάτικα στολίδια. Από τότε, πάντα ήθελα να κάνω ένα αφιέρωμα στο Αντβέντ, την περίοδο πριν τα Χριστούγεννα στη Γερμανία και τα έθιμά τους.

Οι φίλοι μου μου κάνουν πλάκα, επειδή συνήθως συναναστρέφομαι με συναδέλφους των ξενόγλωσσων μαθημάτων! Πράγματι έτσι είναι, αλλα ειλικρινά δεν το κάνω επίτηδες! Σχεδόν με όλους ταιριάζω! Η Τασία, κολλητή μου 20 χρόνια εδώ (γαλλικών), η Νίκη, μετά η Άννα, η Θάλεια και η Πέννυ (γαλλικών), η Βασιλική (ιταλικών), η Αγαθή (αγγλικών) και τα τελευταία χρόνια έχω μια έφεση στους γερμανόφωνους! Ο Αλέξανδρος, η Νεκταρία και μέσω fb ακόμα, η Ντίνα!

Φέτος, είναι η 3η χρονιά που ήθελα να γράψω στο μπλογκ για το Αντβέντ, αλλά δεν ξέρω πώς τα καταφέρνω, δεν προλαβαίνω. Τελικά, μου φαίνεται ότι για να γράψω όλα όσα θέλω τα Χριστούγεννα, θα πρέπει να αρχίσω να προετοιμάζομαι από τον ... Αύγουστο! χαχα!

Τους τελευταίους μήνες ο ελεύθερος χρόνος ήταν κάτι σχεδόν ανύπαρκτος για μένα. Ή μάλλον, για να ακριβολογήσω, ο ελεύθερος χρόνος ήταν γεμάτος με ασχολίες όπως: φωτογράφιση του τελευταίου βιβλίου, γραφιστική επεξεργασία, Έντυπο-σπίτι-σπίτι-Έντυπο, νέες συνταγές, δοκιμές, υποχρεώσεις, φίλοι (πάντα), ταξίδια στην Αθήνα, προτάσεις, ιδέες, παρουσίαση, νέες προτάσεις που απορρίπτω ή αποδέχομαι...

Το Σαββατοκύριακο, αντί τελικά να βρεθώ στην Αθήνα και στα μπαζάρ που ήθελα να πάω, βρεθήκαμε αποκλεισμένοι στο νησί λόγω αέρα.

Το καλό στην ιστορία ήταν ότι στρώθηκα να ετοιμάσω τα δωράκια μου για τους φίλους μου, όπως επίσης, γκουρμεδοδωράκια που θα προσφέρω σε άλλα παζάρια εδώ.

Για άλλη μια φορά, δεν προλαβαίνω να βολτάρω αρκετά στα μπλογκ, δεν προλαβαίνω καλά-καλά να κατεβάσω φωτογραφίες που μου στέλνουν στα email μου, για ποστ που θέλω να γράψω. Αυτό έχει μόνο αλλάξει στην Κική τελευταία και τίποτα άλλο. Η δυσκολία στη διαχείρηση του ελεύθερου χρόνου.

Και πάνω εκεί που λέω τον πόνο μου στη Ντίνα ότι δεν προλαβαίνω, μου προσφέρει βοήθεια! Η Ντίνα, γεννημένη στη Γερμανία, έτυχε να ασχολείται τις τελευταίες μέρες στο σχολείο με τα παιδάκια (δημοτικό), με αυτά τα έθιμα, οπότε μου στέλνει υλικό και σας το παρουσιάζω. Ευχαριστώ Ντίνα μου!


Advent η προ Χριστουγέννων περίοδος
Στη Γερμανία το διάστημα που προηγείται των Χριστουγέννων είναι πολύ σημαντικό και λέγεται Αdvent. Τι σημαίνει όμως αυτή η λέξη και από πού προέρχεται??
Η λέξη Αdvent προέρχεται από την λατινική «adventus» και σημαίνει άφιξη, άφιξη του Μεσσία δηλαδή.
Διαρκεί 4 βδομάδες, όσες και οι Κυριακές μέχρι να φτάσουμε στα Χριστούγεννα και έτσι την πρώτη Κυριακή του μήνα γιορτάζεται και το πρώτο Advent.
Αναρωτιέστε γιατί 4 εβδομάδες και όχι 2 ή 3??
Οι 4 εβδομάδες συμβολίζουν τα 4000 χρόνια που έπρεπε να περιμένει η ανθρωπότητα, σύμφωνα με εκκλησιαστικούς υπολογισμούς την άφιξη του Μεσσία. Παλιότερα αυτή η περίοδος ήταν περίοδος νηστείας.

Παραδόσεις περιόδου Advent (=Adventstraditionen)
Στεφάνι
Οι περισσότερες οικογένειες γιορτάζουν το Advent με ένα στεφάνι (Adventkranz), το οποίο έχει 4 κεράκια (όσα και οι Κυριακές που γιορτάζουμε το Advent). Κάθε Κυριακή ανάβουν ένα κερί, μετρώντας αντίστροφα το χρόνο που απομένει για τον ερχομό των Χριστουγέννων. Δηλαδή τέσσερις βδομάδες πριν τα Χριστούγεννα ανάβουν ένα κερί, την επόμενη βδομάδα δύο, την μεθεπόμενη τρία και τελικά την τελευταία Κυριακή πριν τα Χριστούγεννα ανάβουν και τα τέσσερα κεριά.
Τα περισσότερα στεφάνια είναι φτιαγμένα με κλαδιά από έλατο και εκτός από τα τέσσερα κεριά έχει διάφορα διακοσμητικά, όπως χρυσά κουκουνάρια, φυστίκια, λουλούδια, παιχνιδάκια κ.α.

Το στεφάνι συμβολίζει τον αγώνα των Χριστιανών εναντίον του σκότους της ζωής.

(Νέλλη)

Κουλουράκια
Εκείνη την περίοδο οι οικογένειες ψήνουν πάααρρα πολλά χριστουγεννιάτικα μπισκότα (= Plaetzchen), όπως:

Ηerz Plaetzchen mit Marmelade (=μπισκοτάκια καρδιάς με μαρμελάδα) ή τ΄ αγαπημένα σε πολλούς Zimtsterne (=αστέρια κανέλλας) με μπόλικους ξηρούς καρπούς και γλάσο ζάχαρης.
Τα μπισκοτάκια τα συνοδεύουν με χριστουγεννιάτικο τσάι (Weihnachtstee), Adventstee ή Gluewein (ζεστό κρασί με μυρωδικά)

(Νέλλη)

(Νέλλη)

Xριστουγεννιάτικο ημερολόγιο (Adventskalender)
Ένα άλλο έθιμο της εποχής πριν τα Χριστούγεννα είναι το χριστουγεννιάτικο ημερολόγιο (Adventskalender). Πρόκειται για ένα ημερολόγιο με 24 θέσεις αριθμημένες από το 1 μέχρι το 24 και συμβολίζουν τις ημέρες του Δεκεμβρίου πριν από τα Χριστούγεννα. Οι θέσεις είναι κλεισμένες με πορτάκια. Κάθε μέρα ανοίγουν το αντίστοιχο πορτάκι και βρίσκουν μια έκπληξη που μπορεί να είναι ένα σοκολατάκι, ζαχαρωτό, παιχνίδι, κλπ..


Xριστουγεννιάτικες αγορές (Weihnachtsmark)
Χαρακτηριστικές είναι και οι χριστουγεννιάτικες αγορές (Weihnachtsmark) στο κέντρο κάθε πόλης που εμφανίζονται από το πρώτο Σαββατοκύριακο του Δεκεμβρίου και τελειώνουν την παραμονή των Χριστουγέννων. Οι μπάγκοι της Χριστουγεννιάτικης αγοράς έχουν γλυκά, στολίδια και ζεστό κόκκινο γλυκό κρασί (Gluewein) με μπαχαρικά.





Επιτέλους κατάφερα να βάλω ένα ποστ για το Αντβέντ! θα επανέρθω με συνταγές για μπισκοτάκια που έχω από τη Νέλλη. Οι φωτό που από κάτω έχουν το όνομά της είναι δικές της, ενώ όλες οι υπόλοιπες, είναι της Ντίνας. Κορίτσια σας ευχαριστώ!

Χρόνια πολλά στην Κέρκυρα και σε όλους τους εορτάζοντες!

Έθιμα του γάμου-Κουλούρα γάμου

Προσοχή! Ακολουθεί ποστ διπλοσέντονο. Μπορεί να είναι πολύυυυ μεγάλο, αλλά έχει πολύ ωραίες πληροφορίς που αξίζει να τις διαβάσετε και μου τις έστειλε η φίλη μου η Ντίνα.

Τη Ντίνα τη γνώρισα μέσω του facebook. Έμεινε ένα χρόνο στο νησί, αλλά δεν ήταν τυχερό να γνωριστούμε εδώ. Πολλές φορές έχουμε ευχηθεί να είχαμε γνωριστεί όσο ήταν εδώ. Έχουμε κοινές αγάπες και θα είχαμε περάσει πολλές ωραίες ώρες μαζί. Τι τα θες... Τελικά, πολλοί άνθρωποι με τους οποίους ανακαλύπτεις ότι ταιριάζεις, είναι μακριά...

Η Ντίνα λοιπόν, στο fb, είχε βάλει μια φωτό από κουλούρα γάμου. Αυτό δεν ηταν κουλούρα! Έργο τέχνης ήταν! Έτσι, ειπαμε να κανουμε ένα αφιέρωμα για τα έθιμα γάμου της περιοχής από όπου κατάγεται ο μπαμπάς της: Το Άνω Δώριο (Σουλιμά) Μεσσηνίας. Η Ντίνα μου περιγράφει, πώς "κεντούσε" τις κουλούρες όταν ήταν παιδί, αφού το έβλεπε σαν παιχνίδι με πλαστελίνη!

Η συνταγή για το ψωμί -μου λέει- είναι ίδια με τη συνταγή του ψωμιού απλά πιο σφιχτή....και στο τέλος την αλείφουν με αυγό. Το ζυμαράκι για τα στολίδια έχει περισσότερο αλεύρι για να πλάθεται καλύτερα και να στέκονται τα σχέδια. Τα σχέδια, συμβολίζουν κάτι το καθένα. Αν θέλουν να διατηρηθεί η κουλούρα, στο ζυμάρι βάζουν περισσότερο αλάτι και γυαλιστικό (για τα έντομα). Όταν είναι έτσι την τρώνε έτσι φυσικά, αλλά τη διατηρούν χρόνια.

Στο χωριό μας ο γάμος εθεωρείτο και θεωρείται και σήμερα κορυφαίο και ευτυχές γεγονός όχι μόνο για τους νεόνυμφους και τις οικογένειές τους, αλλά για ολόκληρο το χωριό και τα περίχωρα ακόμη.
Παλαιότερα η γνωριμία των νεόνυμφων γινότανε με προξενιό. Το δικαίωμα εκλογής των συζύγων των παιδιών είχαν οι γονείς. Μέγιστη υποχρέωση του πατέρα ήταν να βρει για την κόρη καλό και άξιο γαμπρό. Εκείνα τα χρόνια για προξενιά πήγαινε ο πατέρας του γαμπρού ή της νύφης ή κάποιος στενός συγγενείς τους, τον οποίο εξουσιοδοτούσαν γι αυτό το σκοπό. Οι προξενητές ήταν άτομα με κοινωνική αναγνώριση κι εκτίμηση και κατάλληλα για το χειρισμό του θέματος. Είχαν ευχέρεια λόγου και μεγάλη πειστικότητα.
Οι νέοι και οι νέες του χωριού μας προτιμούσαν ο σύντροφός τους να είναι συγχωριανός μας ή να κατάγεται έστω από το χωριό μας, επιβεβαιώνοντας έτσι τη λαϊκή ρήση που λέει: «Παπούτσι από τον τόπο σου κι ας είναι μπαλωμένο». Επίσης ήθελαν ο σύντροφός τους να κατάγεται από καλό και μεγάλο σόι, γι αυτό κι έλεγαν: «Πάρε σύντροφο από σόι και σκυλί από μαντρί». Η νύφη, έπρεπε να ‘ναι σεμνή, τίμια, ευγενική, εργατική, καλή νοικοκυρά (να ξέρει ρόκα κι αργαλειό, να ξέρει να υφαίνει) και γενικά να έχει πολλές αρετές.
Του γάμου προηγούντο οι αρραβώνες, που ήταν η περίοδος καλύτερης γνωριμίας των υποψηφίων συζύγων. Οι αρραβώνες γίνονταν πάντα Σαββατόβραδο στο σπίτι της νύφης με παρουσία συγγενών από τις δύο πλευρές. Τις βέρες τις αγόραζε ο γαμπρός και τις «περνούσε» συνήθως ο πατέρας του, αφού τις σταύρωνε πρώτα σε εικόνισμα. Στη συνέχεια ακολουθούσε φαγοπότι με τραγούδια και χορούς μέχρι το πρωί.

Την ημερομηνία του γάμου όριζαν οι γονείς των μελλονύμφων, ανάλογα με τις υποχρεώσεις τους και τις οικονομικές τους δυνατότητες. Κουμπάρος στο γάμο ήταν πάντοτε ο νονός του γαμπρού, ο οποίος συμμετείχε ενεργά σε όλα τα θέματα προετοιμασίας του γάμου. Αλλαγή κουμπάρου γινόταν μόνο με τη συγκατάθεση του νονού και την ευχή του. Τις προσκλήσεις του γάμου (προσκλητήρια) τις έκαναν έγκαιρα και προφορικά.
Το βράδυ της Τετάρτης, προ του γάμου, στα σπίτια των νεόνυμφων πήγαιναν κοπέλες για να «πιάσουν» το προζύμι για τα ψωμιά του γάμου. Το αλεύρι το κοσκίνιζε στην αρχή ένα αγόρι πρωτότοκο και μετά συνέχιζαν οι κοπέλες. Αυτό γινόταν για να γεννηθεί το πρώτο παιδί αγόρι.

Την Πέμπτη, κοπέλες, από το σόι και το περιβάλλον της νύφης, πήγαιναν στο δάσος κι έφερναν φτέρη και άνθη με τα οποία γέμιζαν τα μαξιλάρια και στόλιζαν το «γιούκο» της.
Την Παρασκευή το πρωί γινότανε το άπλωμα και η καταγραφή των προικιών της νύφης. Τα άπλωναν στα μπαλκόνια, στα παράθυρα, πάνω στα κρεβάτια και γενικά σε σημεία που θα ήταν ορατά από όλο τον κόσμο. Όλα ήταν καινούργια και καθαρά και μοσχοβολούσαν. Το απόγευμα της ημέρας αυτής οι γυναίκες του χωριού πήγαιναν στο σπίτι της νύφης και τα έβλεπαν. Έριχναν ρύζι κι εύχονταν να είναι καλορίζικα. Στη συνέχεια τα δίπλωναν και τα τοποθετούσαν πάνω στα μπαούλα.
Το Σάββατο συγγενείς του γαμπρού πήγαιναν με άλογα στο σπίτι της νύφης να πάρουν τα προικιά. Η νύφη, οι γονείς της και οι συγγενείς της τους καλωσόριζαν με χαρές και τραγούδια. Στη συνέχεια ακολουθούσε φαγοπότι και γλέντι και κατόπιν φόρτωναν τα προικιά στα άλογα. Η μάνα της νύφης έδενε στα καπίστρια των αλόγων άσπρα μαντήλια (μεσίνες) και οι συγγενείς ράντιζαν τα προικιά με κλαδί ελιάς κι εύχονταν καλορίζικα.
Το Σάββατο το βράδυ, τόσο στο σπίτι του γαμπρού όσο και στο σπίτι της νύφης, το γλέντι έφτανε στο αποκορύφωμά του.

Την Κυριακή, στα σπίτια των νεόνυμφων, το φαγοπότι, ο χορός και τα τραγούδια συνεχίζονταν μέχρι την ώρα του γάμου. Αν η νύφη ήταν από άλλο χωριό πήγαιναν με τα άλογα να την πάρουν. Άλογα καλοδιαλεγμένα, με τα πολύχρωμα κιλίμια και ολομέταξες μεσίνες στα καπίστρια να ανεμίζουν, ήταν μια φανταστική οπτική απόλαυση. Ανάμεσα στους νέους που καβαλούσαν τα άλογα ήταν και ο γαμπρός με το καλύτερο άλογο, ζούσε τη μεγάλη τιμή που του γινόταν από όλο αυτόν τον ενθουσιασμένο κόσμο.
Τα νιόπαντρα ζευγάρια επί ένα χρόνο μετά το γάμο τους δεν πήγαιναν σε κηδείες και μνημόσυνα, ούτε έτρωγαν κόλλυβα. Αν κατά τον εκκλησιασμό τους τύχαινε να γίνει κάποιο μνημόσυνο, μόλις άρχιζε, έβγαιναν από την εκκλησία.

Τη Δευτέρα το μεσημέρι, μετά το φαγητό, η νύφη προσέφερε τα δώρα της στα πεθερικά και στα κουνιάδια της και σε όλους τους καλεσμένους κρεμούσε στο πέτο από ένα λευκό μεταξωτό μαντήλι (μεσίνα). Τη Δευτέρα το απόγευμα, οι νεόνυμφοι συνοδευόμενοι από τους συγγενείς του γαμπρού πήγαιναν στη βρύση του χωριού, στη γούρνα της οποίας οι καλεσμένοι έριχναν διάφορα νομίσματα για τη νύφη κι εκείνη τους κερνούσε με μία κανάτα νερό. Εκεί γινόταν και το σχετικό κατάβρεγμα ή «μπουγέλωμα», όπως το λένε σήμερα.
Την επόμενη Κυριακή του γάμου και την μεθεπόμενη γινόντουσαν τα «πιστρόφια». Πήγαιναν δηλαδή τη νύφη στο σπίτι του πατέρα της, όπου γινόταν και ένα σχετικό γλέντι.
Στα γλέντια των αρραβώνων και του γάμου κυρίαρχο ρόλο είχαν τα «κουπάρια» και τα τραγούδια που τραγουδούσαν οι καλεσμένοι. Στα τραγούδια του γάμου συγκαταλέγονται όλα τα τραγούδια που λέγονταν από τους αρραβώνες μέχρι την επιστροφή της νύφης στο σπίτι της (πιστρόφια). Θα αναφέρω δύο τραγούδια μόνο, από τα τόσα πολλά για το γάμο. Το πρώτο το έλεγαν πηγαίνοντας στο σπίτι της νύφης, ο γαμπρός με τους συγγενείς του, για τους αρραβώνες:
«Φέξε μου φε- κι αμάν αμάν, - φέξε μου, φεγγαράκι μου. Φέξε μου φεγγαράκι μου, να πάω στην αγάπη μου. Φέξε ψηλά, κι αμάν αμάν, φέξε ψηλά και χαμηλά, γιατί είναι λάσπες και νερά. Φέξε και χα, κι αμάν αμάν, φέξε και χαμηλότερα, να πάω γρηγορότερα. Εγώ φωτά, κι αμάν αμάν, εγώ φωτάω ως το πρωί, ποιος έχει αγάπη ας πάει να ιδεί».
Το δεύτερο το έλεγαν για την νύφη οι γονείς της βγαίνοντας από την εκκλησία και το χόρευε η νύφη στο προαύλιο όπου στηνόταν μεγάλος χορός και ήταν η πρώτη που άνοιγε το χορό:
«Νύφη, στο χιόνι πάτησες και πήρες την ασπράδα. Πήρες κι από το τριαντάφυλλο την ροδοκοκκινάδα. Νύφη, πόσο το αγόρασες αυτό το παλικάρι, που λάμπει σαν αυγερινός, να τ ‘ αγοράσουν κι άλλοι; Χίλια φλουριά τ’ αγόρασα και πεντακόσια γρόσια και τη χρυσή του την καρδιά και την καλή του γλώσσα κι άλλα να του ζητήσουνε, θα ‘δινα κι άλλα τόσα κι άλλα να μου γυρεύανε θα ‘δινα κι άλλα ακόμη, για τη λεβέντικη ομορφιά και την καλή του γνώμη».

Πηγή: Από το βιβλίο του Λεωνίδα Γ. Θεοχάρη «ΔΗΜΟΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΤΗΣ ΟΡΕΙΝΗΣ ΤΡΙΦΥΛΙΑΣ».
Ολόκληρο το άρθρο και φωτογραφίες εδώ.


Μεταφέρω επίσης ένα άρθρο της Ελένης Γούλα που μου έστειλε:

ΣΥΝΤΑΓΕΣ ΦΑΓΗΤΩΝ ΚΑΙ ΓΛΥΚΩΝ ΑΠΟ ΤΟ ΒΑΣΙΛΙΤΣΙ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗ ΕΛΕΝΗ ΧΡΙΣΤΟΥ ΓΟΥΛΑ

Τη ∆ευτέρα, που τελείωνε ο γάµος, γαµήλιο τραπέζι στρώνανε µόνο το µεσηµέρι και φτιάχνανε σούπα.
Το ψωµί επίσης στους γάµους ήταν ιδιαίτερο γιατί το βάζανε στα ταψιά και το στολίζανε, φτιάχνανε δηλαδή τις κεντητές πίτες.

Κεντούσανε µία πίτα για τον κουµπάρο και δυο τρεις άλλες για το τραπέζι. Ακόµη ετοιµάζανε κατά το έθιµο την κουλούρα, ένα στρογγυλό ψωµί µε τρύπα στη µέση, που το τραβούσανε οι νεόνυµφοι την ώρα που µπαίνανε µέσα στο σπίτι του γαµπρού µε τους αγκώνες τους µέχρι να το κόψουνε στα δυο. Συνήθως βέβαια οι γυναίκες είχαν κάνει προηγουµένως µια χαρακιά για να διευκολύνουν το συµβολικό αυτό αγώνισµα του ζευγαριού. Τα υπόλοιπα ψωµιά που συνοδεύανε το φαγητό στο τραπέζι του γάµου ήταν απλά. Για γλυκά στους γάµους προσφέρανε δίπλες.


Η Ντίνα έψαξε επίσης και βρήκε του συμβολισμούς των στολιδιών που έχουν πάνω οι κουλούρες, όπως επίσης τα έθιμα κατά την ώρα του "κεντήματος" της κουλούρας:

Πίτες ή κουλούρες νυφιάτικες
Από το βράδυ της πέμπτης, μια κοπέλα που έχει και τους δυο γονείς παρασκευάζει το προζύμι. Την Παρασκευή το πρωί, η μάνα της νύφης (τώρα πια τις περισσότερες φορές οι γιαγιές) καλεί γυναίκες (φίλες, γειτόνισσες και συγγενείς) για να κεντήσουν την πίτα. Κάθε γυναίκα φέρνει μαζί της τα σύνεργα της που είναι ψαλίδι (με μύτη για να κόβει μυτούλες και να κάνει τα γαρυφαλλάκια-ένα κομμάτι ζυμαράκι που το κόβουν πετάλια με το ψαλίδι), χτένα για αν κάνει τις γραμμούλες σε διάφορα σχέδια, λαβίδα η καλαμάκι για σουβλάκια για να τα τοποθετούν και να τα βάζουν λίγο μέσα στο ζυμάρι (έτσι ώστε να μην φύγουν όταν φουσκώσει το ψωμί) και μαχαίρι για να κόβουν το ζυμάρι σε διαφορά σχέδια. Παλιά τα σύνεργα ήταν από την φύση, δηλαδή, μικρά κλαδάκια και φτερά από χήνες αντί για πινέλο για να αλείψουν τ΄ αυγό.

Μία είναι η αρχηγός, η οποία ονομάζεται κεντήστρα, και αυτή δίνει κυρίως τις οδηγίες που να μπει το κάθε στολίδι και τι στολίδια να γίνουν. Πολλές φορές είναι και η μόνη που επιτρέπεται να τα τοποθετήσει. Συνήθως η κεντήστρα είναι και η μεγαλύτερη (σεβασμός και πείρα λοιπόν).

Η κεντήστρα, αρχίζει πρώτα να στολίζει γύρω-γύρω την πίτα μ’ ένα κομμάτι ζυμάρι, μακρύ και λεπτό σαν μακαρόνι, που το πλάθει εκείνη, στο φτυάρι του φούρνου. Μετά, βάζει και διάφορα σχέδια, τα γαρυφαλλάκια γύρω στο μακαρόνι. Στη μέση της πίτας βάζει ένα ωραίο λουλούδι και μετά τη χωρίζει σε 4 μέρη με κορδόνι από ζυμάρι και μέσα στα χωρίσματα βάζει το σταφύλι που συμβολίζει την πολυτεκνία.

Ακόμα, βάζει δυο πουλιά σχεδιασμένα πάνω στο ζυμάρι, που κρατούν τις βέρες και συμβολίζουν το ζευγάρι των μελλονύμφων, και διάφορα λουλούδια και αχιβάδες για την ευτυχία, το κριθαράκι, και σαλιγκάρια για την ηρεμία του ζευγαριού.

Αφού τελειώσει το στόλισμα, οι γυναίκες που είναι εκεί, την ασημώνουν με χρήματα για να είναι γεροί και ευτυχισμένοι οι μελλόνυμφοι. Σε όλη την διάρκεια του στολισμού της πίτας, οι γυναίκες, τραγουδούν διάφορα τραγούδια του γάμου.
Η μάνα του γαμπρού ή της νύφης, παίρνει την πίτα και τη σκεπάζει με καθαρά ρούχα για να «γίνει». Αφού φουσκώσει, με μεγάλη προσοχή, με ένα λευκό πινέλο η φτερά από κότα, την αλείφει με αυγό για να γυαλίσει κι έπειτα τη βάζει στο φούρνο για να ψηθεί.
Στο τέλος, κερνάει τις γυναίκες με διάφορα ποτά και γλυκά και κάθε γυναίκα δίνει και τη δική της ευχή.

Και μια και λέμε για κουλούρες γάμου, δείτε την κουλούρα γάμου που φτιάχνουν οι νοικοκυρές στο Ζαρό Κρήτης. Αυτή την κουλούρα-καλλιτέχνημα, την έφτιαξε η Βιβή Καλαϊτζάκη και σας τη δείχνω. Για τη συνταγή, πάμε εδώ.

Ντίνα, σ' ευχαριστώ για όλα! Το ποστ είναι αφιερωμένο σε σένα και στους δικούσ ου που μας μετέφεραν τόσο όμορφες πληροοφορίες!