Ζούμε σε ένα σπίτι μέσα σε ελαιώνα. Δέντρα, φυτά, πουλιά, έντομα, αγριόχορτα και άλλα πολλά, είναι στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα της φύσης τριγύρω. Σε μια μεριά του σπιτιού, υπάρχουν θάμνοι αγκαθωτοί, που μέχρι πριν 3-4 χρόνια νόμιζα ότι ήταν θάμνοι με επικίνδυνους καρπούς. Οι επικίνδυνοι καρποί, αποδείχτηκαν να είναι βατόμουρα! Τι γελάτε καλέ; Αυτά παθαίνει κανείς όταν μικρός βλέπει τη Γαλάζια Λίμνη (ταινία του 1980, όπου οι 2 πρωταγωνιστές, στο τέλος, αποκοιμιούνται [ή πεθαίνουν;] τρώγοντας καρπούς από θάμνους)...

Μέχρι πριν λίγα χρόνια λοιπόν, κόβαμε μετά μανίας τους θάμνους, οι οποίοι, αν τους αφήσεις, εξαπλώνονται ανελέητα παντού με τα αγκαθωτά τους κλαδιά. Μέχρι τότε, δεν είχα εντρυφήσει στη συλλογή βατόμουρων. Καλά-καλά, δεν προλάβαινα να δω τι καρπό βγάζουν οι θάμνοι που υπήρχαν κοντά στο σπίτι, αφού τους κουτσουρεύαμε πριν προλάβουν να πουν κίμινο (λέμε τώρα)! Και όταν κατάφερνε κανένα κλαδί να πετάξει καρπό, είτε δεν έδινα και μεγάλη σημασία, είτε το έβλεπα ήδη ξερό, ή τέλος πάντων δεν πήγαινε το μυαλό μου ότι στην αυλή μου υπάρχουν βατόμουρα.