Μήλα ψητά κατσαρόλας

Ελαφρύ γλυκάκι, για ελαφριές τύψεις.

Μήλα ψητά στην κατσαρόλα
6-7 Μήλα (όσα παίρνει μια μέτρα κατσαρόλα)
6-7 κ. γλ. ζάχαρη (όσα και τα μήλα)
κανέλα σκόνη
1/2 ποτήρι νερού κονιάκ
προαιρετικά: καρύδια

Καθαρίζουμε ολόκληρα τα μήλα. Αν δεν έχουμε το ειδικό εργαλείο για να βγάλουμε τα κουκούτσια από το κέντρο, τα βγάζουμε προσεχτικά με ένα μυτερό μαχαίρι.
Τα βάζουμε σε κατσαρόλα, να είναι όρθια και στριμωχτά μεταξύ τους.
Τα βρέχουμε στο κέντρο με το κονιάκ καθώς το βάζουμε στην κατσαρόλα.
Σε κάθε τρύπα μήλου βάζουμε 1 κ. γλ ζάχαρη και κανέλλα (εγώ ανακάτεψα 7 κ. γλ. ζάχαρη με κανέλλα και τα έβαζα έτσι μαζί).
Βράζουμε σε μέτρια φωτιά μέχρι να μαλακώσουν, με καπάκι στην κατσαρόλα.

ΠΡΟΣΟΧΗ: επειδή το υγρό με το οποίο τα βράζουμε είναι λίγο, είναι εύκολο να καούν αν ξεχαστούμε. 10 λεπτά είναι αρκετά για να γίνουν. Ανοίγουμε την κατσαρόλα ενδιάμεσα και δοκιμάζουμε με πηρούνι αν τρυπιούνται. Αν τρυπιούνται, είναι έτοιμα.
Στη συγκεκριμένη συνταγή, επειδή δεν είχα κονιάκ, τα έκανα με τεντούρα.
Είναι ένα ελαφρύ γλύκισμα και γίνεται γρήγορα.
Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε και ξινόμηλα.
Καλό πσκ!

Ζάχαρη, ζάχαρη, ζάχαρη!

Αν είστε τύποι που σας αρέσει να σερφάρετε σε ξένα sites συνταγών (σαν εμένα), ή διαβάζετε ξένα βιβλία με συνταγές (σαν εμένα), θα έχετε ίσως παρατηρήσει στις συνταγές τις λέξεις: Confectioner’s sugar, Superfine sugar, Caster sugar, Raw cane sugar, Dark brown sugar. Καμιά φορά επίσης, μπορείτε να συναντήσετε τις λέξεις Turbinado, Demerara ή και Muscovado και ποιος ξέρει πόσες άλλες σχετικές που εγώ δεν έχω συναντήσει ακόμα.
Για να δούμε τι είδους ζάχαρη είναι η καθεμιά, πως μπορούμε να τις προμηθευτούμε και κατά πόσο είναι εύκολο.
Δε θα σταθώ στο τι είναι ζάχαρη και από τι φτιάχνεται γιατί ούτε ειδικός είμαι και λίγο πολύ οι περισσότεροι γνωρίζουμε ή μπορούμε να πάρουμε εύκολα πληροφορίες.
Επειδή στα γλυκά που θα ακολουθήσουν, χρησιμοποιούνται τα είδη της ζάχαρης που ανέφερα, καλό είναι να πούμε δυο λόγια για να μη δυσκολευτούμε στην παρασκευή τους.

Ας αρχίσουμε με την πιο ψιλή ζάχαρη.
Confectioner’s sugar ή Powdered sugar ή Icing sugar ή αλλιώς, άχνη ζάχαρη. Όλοι τη γνωρίζουμε και είναι εύκολο να τη βρούμε. Πρόκειται για κρυσταλλική ζάχαρη που έχει αλεστεί πολύ καλά.
Χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις που θέλουμε η ζάχαρη να λιώσει γρήγορα, σε γλάσο ζαχαροπλαστικής, διακόσμηση γλυκών κλπ.

Πολλές φορές μπορεί να περιέχει μικρή ποσότητα κορν φλάουρ σαν πρόσθετο ροής. Αυτό για να πω την αλήθεια με εκνευρίζει και επιδιώκω να παίρνω άχνη χωρίς κορν φλάουρ μέσα, γιατί μια φορά την πάτησα. Είχα ξεμείνει από κοινή ζάχαρη και ήθελα να φτιάξω σιρόπι, έτσι χρησιμοποίησα την άχνη που είχα. Όταν έκανα το σιρόπι, το έριξα στο γλυκό και όταν κρύωσε, ένα θολό πέπλο σκέπαζε την επιφάνεια του γλυκού μου (εξαιτίας του κορν φλάουρ). Απογοήτευση σκέτη!

Αν έχουμε ανάγκη για άχνη ζάχαρη και δεν έχουμε στο σπίτι, μπορούμε να βάλουμε σε δυνατό μπλέντερ ή μηχανή του καφέ ζάχαρη κρυσταλλική και να την αλέσουμε όσο πιο καλά μπορούμε. Για ακόμα καλύτερο αποτέλεσμα, περνάμε από σήτα το αλεσμένο προϊόν. Προσοχή όταν ανοίγετε το μπλέντερ μετά από ένα τέτοιο άλεσμα. Αφήστε να κατακάτσει ο …κουρνιαχτός, προτού ανοίξετε το μπλέντερ, αν δε θέλετε να πάει όλη η ζάχαρη στα πνευμόνια σας. Αν την περάσετε από σήτα, το περασμένο προϊόν θα είναι η άχνη, ενώ αυτό που παραμένει στη σήτα, θα είναι η superfine sugar.

Η επόμενη ζάχαρη είναι η Superfine sugar ή αλλιώς Caster ή Castor sugar. Είναι λεπτοαλεσμένη ζάχαρη και θα τη βρείτε στα μαγαζιά με την ένδειξη «ψιλή» ζάχαρη. Η ζάχαρη που αγοράζουμε, θα έχετε παρατηρήσει ότι πολλές φορές είναι χοντροκομμένη ενώ άλλες πιο ψιλοκομμένη. Αυτή η ψιλοκομμένη, που απ’ έξω γράφει ζάχαρη ψιλή (πολλές φορές δεν το γράφει καν), είναι αυτή που πλησιάζει την superfine sugar. Αλλιώς, αγοράζουμε εισαγόμενη με την ένδειξη caster sugar. Νόμιζα πως δεν υπάρχει εδώ, αλλά τη βρήκα σε μεγάλη αλυσίδα σούπερ μάρκετ.
Αν θέλουμε να φτιάξουμε superfine sugar, χτυπάμε κοινή κρυσταλλική ζάχαρη στο μπλέντερ για λίγο.

Χρησιμοποιείται σε περιπτώσεις που θέλουμε η ζάχαρη να λιώσει γρήγορα. Σε μαρέγκες, σε μάφινς, σε κρύα υγρά, σε ποτά κλπ.

Συνεχίζουμε με την Granulated sugar ή αλλιώς κοινή κρυσταλλική ζάχαρη. Εδώ δεν έχω τίποτα να πω. Είναι η πιο γνωστή σε όλους μας λευκή ζάχαρη, φτιαγμένη από ζαχαρότευτλα ή ζαχαροκάλαμα.

H Raw cane sugar
Από δω και πέρα, τα πράγματα μπερδεύονται λίγο, γιατί οι σκούρες ζάχαρες είναι παρόμοιες σε σύσταση με μερικές διαφορές. Γι΄ αυτό και τις συναντάμε με πολλά διαφορετικά ονόματα (Raw cane, Turbinado, Demerara, Muscovado κλπ).

Raw cane sugar λοιπόν.
Ή αλλιώς ακατέργαστη ζάχαρη. Η ακατέργαστη ζάχαρη είναι αυτό που προκύπτει από την επεξεργασία διαχωρισμού της μελάσας από το ζαχαροκάλαμο μέχρι να έχουμε λευκή ραφιναρισμένη ζάχαρη. Η ακατέργαστη ζάχαρη, στην πραγματικότητα είναι μερικώς ακατέργαστη. Το χρώμα της μοιάζει με την ανοιχτόχρωμη καστανή ζάχαρη. Εγώ την αποκαλώ απλώς ξανθιά!

Brown sugar
Καστανή ή μαύρη ζάχαρη. Είναι χαρακτηριστική για την υγρασία της. Το χρώμα μπορεί να διαφέρει από ανοιχτό έως πολύ σκούρο. Στο παρελθόν ήταν λευκή ζάχαρη στην οποία είχε αφεθεί ποσότητα μελάσας. Τώρα φτιάχνεται από ραφιναρισμένη λευκή ζάχαρη στην οποία προστίθεται μελάσα. Το χρώμα διαφέρει ανάλογα με την ποσότητα της μελάσας που περιέχει.
Έχει την ιδιότητα να στεγνώνει και να σκληραίνει. Καλό είναι να τη φυλάμε σε αεροστεγές βάζο. Αν παρόλα αυτά στεγνώσει και σκληρύνει, διορθώνεται.
Χρησιμοποιείται σε γλυκά, σάλτσες κλπ.

Η Turbinado είναι κι αυτή ένα είδος ξανθής ακατέργαστης ζάχαρης με ένα ελαφρύ άρωμα μελάσας. Μοιάζει με την καστανή αλλά είναι πιο ανοιχτόχρωμη. Μπορεί να αντικαταστήσει την καστανή σε συνταγές. Παρόμοια με την Turbinado είναι και η Demerara.

Τέλος, η Muscovado ή Barbandos είναι και αυτή είδος ακατέργαστης ζάχαρης, με έντονο άρωμα μελάσας, αρκετά υγρή και σκούρα καστανή.
Χρησιμοποιείται στον καφέ, σε γλυκά και ποτά.

Αφορμή για να ψάξω για τα διαφορετικά είδη ζάχαρης, στάθηκε ένα απλό και όμορφο βιβλίο με συνταγές για brownies που αγόρασα το καλοκαίρι στην Αμερική. Τις συνταγές του θα τις δείτε σύντομα. Οι πληροφορίες είναι από τη Wikipedia, από πολλές άλλες σελίδες και από την πολύχρονη ενασχόλησή μου με τα γλυκά.
Για όποια άλλη ξέρετε εσείς, ενημερώστε κι εμένα!

Μαγισσούλα, έτσι για την ιστορία, η ζάχαρη που αγοράσαμε τότε μαζί από το Fairtrade, ήταν Mascobado ή αλλιώς Muscovado.

Στη φωτό παραπάνω, βλέπετε με σειρά εμφανίσεως από τα αριστερά προς τα δεξιά:
Άχνη ζάχαρη (confectioner's sugar)
Ψιλή ζάχαρη (superfine sugar)
Λευκή κρυσταλλική ζάχαρη (granulated sugar)
Ξανθή ή καστανή ζάχαρη (raw cane sugar)
Μαύρη ζάχαρη (brown sugar)
Αναμείνατε συνταγές!

Update: Έτσι για να γελάσουμε, αλλά και για να αποδείξω στην καλή μου μαγισσούλα ότι μπορεί αυτή η κουζίνα να είναι μικρή, αλλά τα έχει όλα, (γι΄αυτό δε χωράμε εδώ μέσα, χεχε), βάζω φωτό από στικ με κρύσταλλο ζάχαρης. Αυτούς τους είχα φέρει από τη Γερμανία πέρυσι και δεν τους έχω χρησιμοποιήσει ακόμα γιατί τους λυπάμαι να τους λιώσω και προτιμώ να τους κοιτάζω! Χεχε! Τα υπόλοιπα για τέτοιους κρύσταλλους, θα τα πω στα σχόλια γιατί ενδρέπομαι εδώ ;-)

Update 17-1-09
Δείτε την pearl sugar που λέγαμε στα σχόλια, σε λευκό και λιλά χρώμα. Τη χρησιμοποιούμε για διακόσμηση γλυκών. Επίσης, καστανή ζάχαρη σε κυβάκια, σκληρά σαν καραμέλες, για το τσάι και τον καφέ μας.

Κοτόπουλο με πορτοκάλι και πετιμέζι

Πετιμέζι φτιάξαμε. Και τώρα, τι θα το κάνουμε τόσο που έχουμε; Άλλες χρονιές δεν έβρισκα πετιμέζι, φέτος δεν ξέρω τι να το κάνω (ξέρω, αλλά λέμε...)
Σκέφτομαι και αποφασίζω να φτιάξω γκουρμεδιά. Και προκύπτει το εξής:

Κοτόπουλο με πορτοκάλι και πετιμέζι

Τι χρειαζόμαστε:
Κοτόπουλο σε μερίδες (5 μισά μπούτια είχα)
1 ποτήρι του κρασιού πορτοκαλάδα
1 κ. σ. μουστάρδα γλυκιά
2-3 κ. σ. πετιμέζι
λίγο λάδι
αλάτι
πράσινα πιπέρια ολόκληρα

Τι κάνουμε:
Έβαλα το κοτόπουλο μέσα σε ένα ταψάκι.
Έριξα από πάνω το λάδι, την πορτοκαλάδα, άλειψα τα μπούτια με μουστάρδα και έβαλα από πάνω λίγο πετιμέζι.
Αλάτισα και έψησα στους 200 βαθμούς για 1,5 ώρα περίπου, ενώ στη μισή ώρα ψησίματος πρόσθεσα νερό.
Συνοδεύτηκε με ρύζι με λαχανικά, αχνιστό αχνιστό (το βλέπετε; χεχε!)

Αν το κοτόπουλό σας είναι πολλές μερίδες, αυξήστε τις ποσότητες των υλικών.
Μπορείτε να χτυπήσετε με ένα πηρούνι σε ένα μπωλάκι τη μουστάρδα, την πορτοκαλάδα, το λάδι και το πετιμέζι για να μην κάνει κομπάκια η μουστάρδα και να περιχύσετε το κοτόπουλο. Όπως και να το κάνετε, θα έχετε ένα φαγητό με μοναδική γεύση και θα αρέσει ειδικά σ’ αυτούς που τους αρέσουν οι γλυκές γεύσεις. Την επόμενη φορά, θα βάλω και ροδέλες πορτοκαλιού (όχι τη φλούδα, αλλά τη σάρκα).
Άρεσε πολύ στα παιδιά!

TIP: Αν δεν είστε τυχερή σαν εμένα και δεν έχετε πετιμέζι, μπορείτε να βάλετε λίγο μέλι ;-)


Άλλες συνταγές με μούστο-πετιμέζι:
Πετιμέζι
Μουστοκούλουρα
Μουσταλευριά

Κολοκυθόσουπα

31 Οκτωβρίου σήμερα, ημέρα που γιορτάζεται στην Αμερική το Halloween... Λοιπόν, Trick Or Treat? Με την ευκαιρία αυτής της μέρας, βάζω τη συνταγή που έκανα εδώ και λίγες μέρες.

Στην κατάψυξη του ψυγείου στεκόταν κρυμμένη όση κολοκύθα είχε απομείνει. Κάθε φορά που άνοιγα την κατάψυξη, κρυβόταν πίσω από παγωμένα ψάρια και κατεψυγμένα κοτόπουλα. Νόμιζε πως δεν τη βλέπω, ένα χρόνο τώρα αφημένη εκεί μέσα. Έκανα πως δεν την έβλεπα κι αυτή νόμιζε πως δεν την έβλεπα. Με είχε πάρει από φόβο η έρμη. Μία έβαζα πρίγκιπες να την τρίβουν, μία την έκανα αλμυρή πίτα, μία την έκανα γλυκιά, σου λέει ετούτη εδώ είναι αλλοπρόσαλλη. Βασικά δεν ήξερα τι να την κάνω. Δεν ήθελα να την ξανακάνω πίτα. Δεν ήθελα να την ξανακάνω γλυκό. Ήθελα να την κάνω σούπα αυτή τη φορά. Ρωτώ τη Heart που είναι κι αυτή ειδική στο να βασανίζει ανύποπτες κολοκύθες. Εκείνη κι αν τις περιποιείται δεόντως! Μέχρι και παγωτό τις έχει κάνει. Συμβουλεύομαι την κολοκυθομαθή Heart, πιάνουν τόπο οι συμβουλές και κάνω σχεδόν αυτά που με συμβούλεψε.

Έχουμε και κάνουμε:
Διαβάζουμε το γνωστό παραμύθι. Τι ποιο παραμύθι; Ε το γνωστό ντε! Αυτό που γίνονται οι κολοκύθες άμαξα και τούμπαλιν...Το θυμηθήκατε; Α μπράβο! Ναι...για τη Σταχτοπούτα μιλάω.
Αφού το διαβάσουμε και το εμπεδώσουμε, εκεί κατά τις 12 τη νύχτα αφότου η άμαξα έχει πια μεταμορφωθεί πάλι σε κολοκύθα και αφού η ωραιοτάτη πλην βιαστική Σταχτοπούτα έχει γυρίσει στο φτωχικό της δωμάτιο, τσακώνουμε μια κολοκύθα και κόβουμε μισό κιλό, πριν προλάβει καμιά μάγισσα και κάνει πάλι τα μαγικά της και αντί για κολοκυθόσουπα έχουμε ζάντες κολοκυθίου.

Για τρία πιάτα κολοκυθόσουπα, θέλουμε τα εξής:
1/2 κιλό κολοκύθα πορτοκαλί
2 κ.σ. λάδι
περίπου 1 λίτρο νερό
1 μικρό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
1 φλυτζάνι (όχι πολύ μεγάλο, όχι πολύ γεμάτο) γάλα
αλάτι
πιπέρι άσπρο
1/2 κ. γ. κανέλλα
1 κ. γ. μοσχοκάρυδο
optional: κρουτόν

Μέσα σε μια κατσαρόλα βάζουμε το λάδι να ζεσταθεί και ρίχνουμε το ψιλοκομμένο κρεμμύδι.
Το αφήνουμε λίγο να μαραθεί (2-3 λεπτά) και προσθέτουμε και την κολοκύθα κομμένη σε κομμάτια. Η δική μου κολοκύθα ήταν στην κατάψυξη, έτσι όταν την απόψυξα ήταν μαλακή και δε χρειάστηκε να την κόψω σε μικρά κομμάτια και έβρασε γργήγορα. Αν έχετε φρέσκια, κόψτε τη σε κύβους.
Προσθέτουμε το νερό, και την αφήνουμε να βράσει για 10 λεπτά.
Όταν πια γίνει μαλακή, σβήνουμε τη φωτιά, προσθέτουμε την κανέλλα, το μοσχοκάρυδο, το πιπέρι και αλάτι και αποσύρουμε από τη φωτιά.
Λιώνουμε με ένα μακρόστενο μίξερ όλα τα υλικά μέσα στην κατσαρόλα.
Επαναφέρουμε την κατσαρόλα στο μάτι που είναι ακόμα ζεστό και προσθέτουμε το γάλα όχι μονομιάς, αλλά σιγά-σιγά μέχρι να μας ικανοποιεί η γεύση της.
Διορθώνουμε τη γεύση αν χρειάζεται με αλατοπίπερο ή μοσχοκάρυδο.

Σερβίρουμε με έτοιμα κρουτόν ή με homemade τα οποία θα φτιάξουμε με ψωμί τοστ χωρίς κόρα, κομμένο σε κυβάκια και τηγανισμένο (χωρίς λάδι θα πρότεινα) σε αντικολλητικό τηγάνι για μερικά λεπτά.

Η δόση είναι για 3 πιάτα σούπα. Εσάς, τον πρίγκιπα και όποιον άλλον/η θέλετε. Καλού –κακού, καλέστε τη μάγισσα. Πρέπει να τα έχουμε καλά με αυτές. Δεν ξέρεις ποτέ πότε θα σε μεταμορφώσουν σε βάτραχο.

TIP: θα επιμείνω σ’ αυτό που είπα περί καταψύξεως. Αν η κολοκύθα είναι φρέσκια, πιθανώς θα θέλει περισσότερη ώρα βράσιμο από το να την είχατε βγάλει από την κατάψυξη. Οπότε, κόψτε τη σε κύβους και ελέγξτε με πηρούνι πότε είναι έτοιμη.

Και επειδή δεν είναι μόνο στην Αμερική η εποχή της κολοκύθας, δείτε 2 φωτό που τράβηξα ενώ ερχόμουν από Πάτρα μέσα από το αμάξι. Υπάρχουν πολλά υπαίθρια μαγαζάκια με κολοκύθες στη διαδρομή Κυλλήνη-Πάτρα.



Καλό πσκ!

Άλλες συνταγές με κολοκύθα
Γλυκιά κολοκυθόπιτα
Αλμυρή κολοκυθόπιτα

Χοιρινό με δαμάσκηνα

Πριν λίγες μέρες είχαμε πάει σε μια ταβέρνα, στην οποία έφαγα ένα καταπληκτικό χοιρινό με δαμάσκηνα. Η γεύση ήταν μοναδική. Εκείνο που σκέφτηκα τρώγοντάς το, ήταν το εξής: Γιατί μπορεί να το φτιάχνει αυτός και όχι εγώ;
Τα τελευταία χρόνια, με την εμπειρία που έχω αποκτήσει μετά από τόσα χρόνια μαγειρέματος, μου είναι αρκετό να δω και να γευτώ κάτι, για να καταλάβω πώς το έχουν κάνει. Εκείνη τη μέρα, αφού έκανα γευστική και οπτική ανάλυση (χεχε), είπα πως θα το κάνω κι εγώ. Κόλλησα σε ένα μόνο υλικό, που το έβλεπα και δεν ήμουν σίγουρη για το τι ήταν.
Εντελώς μελιστάλαχτα και ευγενικά, ρώτησα τον κύριο της ταβέρνας να μου πει τι είναι γιατί δεν καταλαβαίνω. Απόρησε, γιατί το μόνο που είχε μέσα είπε, ήταν τα δαμάσκηνα. Όταν όμως του είπα: «Μήπως ήταν σιναπόσπορος»; Έφαγε φλασιά και μου είπε το μυστικό: είχε μέσα λίγη μουστάρδα (η οποία είχε ολόκληρο σιναπόσπορο μέσα). Τα τααααααααααααααααα! Είχα το μυστικό! Χαχα!
Μια και δυο, πήρα χοιρινό μέσα στη βδομάδα για να το κάνω την Κυριακή.
Πάμε να το κάνουμε;

Χοιρινό με δαμάσκηνα
(υλικά για 4 άτομα)
Τι χρειαζόμαστε:
1 κιλό μπούτι χοιρινό (ενώ είπα στον σύζυξ να φέρει τηγανιά για πιο ευκολία, μου έφερε μπούτι ολόκληρο και καθόμουν κι έκοβα)
½ ποτήρι του κρασιού ελαιόλαδο
½ ποτήρι κρασιού κρασί κόκκινο (ή ό,τι έχετε)
1 κρεμμύδι χοντροκομμένο
2 κ. σ. μουστάρδα
1 κ. γλ. σιναπόσπορο -όχι σκόνη αλλά σπόρους (αν δεν έχετε σιναπόσπορο, προτιμείστε μια μουστάρδα με ολόκληρο σιναπόσπορο ή απλά παραλείψτε το)
2 δαφνόφυλλα
1 κύβο σκόρδου ή ½ κ. γλ. σκόνη σκόρδο ή 1-2 σκελίδες σκόρδο, ψιλοκομμένο ή λιωμένο
250 γρ. δαμάσκηνα χωρίς κουκούτσια
1 κ. σ. μέλι
αλάτι
πιπέρι
4 ποτήρια νερού νερό

Τι κάνουμε:
Τεμαχίζουμε το χοιρινό σε μικρά κομμάτια (μπουκιές), ενώ το καθαρίζουμε από τα λίπη του.
Μπορεί το χοιρινό να υστερεί σε ποιότητα από το μοσχαρίσιο κρέας, αλλά έχει ένα καλό: το λίπος του είναι ορατό και μπορεί να αφαιρεθεί σε αντίθεση με το μοσχαρίσιο που δεν είναι εύκολο πάντα.

Το πλένουμε και το αφήνουμε να σουρώσει.

Ζεσταίνουμε σε φαρδιά κατσαρόλα ή τηγάνι το λάδι και βάζουμε το κρέας.

Το γυρίζουμε στη φωτιά να ασπρίσει από όλες τις μεριές. Η διαδικασία αυτή μου πήρε 15 λεπτά.

Σβήνουμε το φαγητό με το κρασί και αφήνουμε να πάρει μια βράση.

Προσθέτουμε τα κρεμμύδια (αν θέλετε μπορείτε να τα προσθέσετε και πριν το σβήσιμο).

Προσθέτουμε τη μουστάρδα, το σιναπόσπορο, το σκόρδο, τα δαφνόφυλλα, το αλατοπίπερο και 2 ποτήρια νερό και αφήνουμε να βράσει σε δυνατή φωτιά.

Συνολικά, μου πήρε 1 και ½ ώρα για να ετοιμαστεί. Στη διάρκεια του μαγειρέματος, πρόσθεσα άλλα 2 ποτήρια νερό, κατά το τέλος του μαγειρέματος μάλιστα.

Στην μιάμιση ώρα, χαμήλωσα τη φωτιά, φρόντισα να έχει νερό αλλά όχι τόσο ώστε να θέλει πολλή ώρα βράσιμο και πρόσθεσα τα δαμάσκηνα και το μέλι.
Άφησα να βράσουν για 5 λεπτά και έσβησα τη φωτιά.

Συνοδεύτηκε και ρύζι σουρωτό, σαλάτα λάχανο καρότο και κρασί χαρισμένο από φίλους (ίδιο με αυτό που προστέθηκε μέσα).

Η γεύση ήταν ένα ποίημα. Η σάλτσα, επίσης! Τα παιδιά μου το έφαγαν και το καταφχαριστήθηκαν, χωρίς να φάνε βέβαια τα δαμάσκηνα (μην έχουμε και απαιτήσεις τέτοιες…). Τη σάλτσα πάντως την τίμησαν δεόντως.
Οι ποσότητες στο κρέας και τα δαμάσκηνα μπορούν όπως καταλαβαίνετε να διαφοροποιηθούν.

Είναι ένα εντυπωσιακό φαγητό πάντως και είναι ό,τι πρέπει για γιορτινό τραπέζι.
Στη φωτό είναι όλο το κρέας με όλα τα δαμάσκηνα (για να καταλάβετε τις ποσότητες) και μόλις που έφτασε για όλους μας (4 άτομα).
Έμειναν μόνο λίγα δαμασκηνάκια και 2-3 μπουκιές κρέας που σας αφήνω να μαντέψετε ποιος τα έφαγε!

update 3-11-08
Το φαγητό δοκιμάστηκε χτες με μοσχάρι και ήταν εξίσου τέλειο! Συνοδεύτηκε αυτή τη φορά με άγριο ινδιάνικο ρύζι.