Μελιτζάνες παπουτσάκια αλά Ισιδώρα

Η Ισιδώρα μου έστειλε συνταγή για παπουτσάκια. Μα δεν είναι απλώς παπουτσάκια αυτά. Είναι γοβίτσες λεπτεπίλεπτες γιατί είναι ελαφριά! Σας την παραθέτω, όπως ακριβώς μου την έστειλε. Ευχαριστώ Ισιδώρα!

Μελιτζάνες παπουτσάκια αλά Ισιδώρα Υλικά
6 φλάσκες μελιτζάνες μεγαλούτσικες
700 γρ. κιμά μοσχαρίσιο (μου περίσσεψε και γέμισα και μια ντομάτα)
1 μεγάλο κρεμμύδι τριμμένο στον χοντρό τρίφτη
4 σκελίδες μέτριες σκόρδο σε φετάκια
1 ½ κούπες ντομάτα τριμμένη ή 1 κουτί ντοματάκια αποφλοιωμένα
1 κ. σ. πελτέ ντομάτας
½ κ. γ. ζάχαρη
1 κ. σ. από ένα μίγμα μπαχαρικών που έχει γλυκιά πάπρικα, ρίγανη, θυμάρι, πιπέρι, βασιλικό, κορίανδρο, τσίλι,
φρεσκοτριμμένο πιπέρι,
αλάτι
μαϊντανό
3 φλυτζανάκια του καφέ ελαιόλαδο
¼ κ. γ τριμμένο μοσχοκάρυδο να πασπαλίσεις τις μελιτζάνες όταν βγουν απ το γκριλ
κασέρι σε φέτες,
ντομάτα σε φέτες

Παραθέτω συνταγή για μελιτζάνες παπουτσάκια, ελαφρύτερες από το συνηθισμένο.
Τις μελιτζάνες δεν τις τηγάνισα, τις έψησα στο γκριλ για 30 λεπτά στο ρηχό ταψί του φούρνου, αφού τις άλειψα με ελαιόλαδο (1 φλ. του καφέ μόνο για 12 μισές μελιτζάνες δηλ 6 μεγάλες φλάσκες κομμένες στη μέση). Αντί για μπεσαμέλ έβαλα πάνω από τον κιμά με τα μυρωδικά 1 φέτα κασέρι και κάλυψα με φέτες ντομάτας.

Το 1+ 1/2 ταψί παπουτσακίων είχε 3 φλ. του καφέ λάδι συνολικά και ο πιο δύσκολος και παραδοσιακός στη γεύση πελάτης μου, ο σύζυξ, ούτε που κατάλαβε τίποτα.
Όσο ψήνονταν οι μελιτζάνες, με το 1 φλ. λάδι, (οι μελιτζάνες πρέπει να βγουν μαλακές από μέσα καλοψημένες από έξω, στο τηγάνι με το 2ο φλ. λάδι γυάλισα το κρεμμύδι, πρόσθεσα το σκόρδο, έπειτα τον κιμά ανακατεύοντας για 10-15 λεπτά, πρόσθεσα την τριμμένη ντομάτα με τα μπαχαρικά, τον πελτέ, το αλατοπίπερο το μαϊντανό και τη ζάχαρη και τ’ άφησα να μαγειρευτούν για ένα τέταρτο ακόμη.
Όταν έγιναν οι μελιτζάνες, πασπάλισα με μοσχοκάρυδο, ελάχιστο γιατί αν σου ξεφύγει πικρίζει πολύ, έβαλα τον κιμά, από πάνω το κασέρι (αν θες βάζεις με χαμηλά λιπαρά) και από πάνω τις ντομάτες, ράντισα με το τελευταίο φλ. λάδι και ξανά στο φούρνο πάνω κάτω αέρα στους 160 για 45 λεπτά.

Έτοιμο με λίγες θερμίδες και χωρίς τύψεις.
Τα παπουτσάκια δεν πλέουν στο λάδι, είναι το ζουμί της ντομάτας αυτό που βλέπεις.

Τα γεμιστά

Κυριακή μεσημέρι φάγαμε με φίλους. Η πρόσκληση ήταν για γεμιστά φτιαγμένα σε χωριάτικο φούρνο και φρέσκια πρέντζα (ζακυνθινό τυρί) . Ποιος μπορεί να αρνηθεί;
2 ταψιά γεμιστά φτιάχτηκαν στο φούρνο. Ξέρετε ότι για να φτιάξεις φαγητό σε χτιστό φούρνο, έχει μια διαδικασία. Να κάψει καλά ο φούρνος, να μην κάψεις το φαγητό (χεχε) κλπ κλπ. Δεν είναι κάτι που γίνεται κάθε μέρα στις μέρες μας με τους ρυθμούς που τρέχουμε. Συνοδεύτηκαν με φρέσκια πρέντζα, ψωμί χωριάτικο με προζύμι (όχι ακριβώς σαν αυτό εδώ αλλά παρόμοιο) που έκανα εγώ, σαλατίτσα χωριάτικη (με αγγουράκια από τον κήπο μου), κολοκυθοκεφτέδες και για γλυκά σαλάμι και κρέμα καραμελέ που θα σας γραψω σύντομα γιατί είναι πάρα πολύ καλή.
Όλα, μα όλα, ήταν υπέροχα. Και ακόμα πιο υπέροχα που τα φάγαμε μαζί με πολύ καλούς φίλους. Εγώ δε, πήγα στις 12 και έφυγα στις 6 το απόγευμα. Οσες ώρες κι αν μιλάμε με τη φίλη μου, δεν μας φτάνουν. Όσο για σας, απολαύστε τα έστω με το μάτι!

Σαλάτα Χαλούμι με Κάπαρη

Η Νατάσσα, εδώ και καιρό μου είχε στείλει μια συνταγή για σαλάτα με χαλούμι και κάπαρη. Την έκανα πριν λίγες μέρες και μου άρεσε πάρα πολύ.

Η Νατάσσα μας λέει τα εξής:
Την συνταγή μου την έχω δοκιμάσει εδώ στη Σητεία σε ένα εστιατόριο αλλά αυτή η version είναι η δική μου. Ελπίζω να σας αρέσει.

Σαλάτα Χαλούμι με Κάπαρη
Υλικά
1 κομμάτι χαλούμι
1 ντομάτα για σαλάτα
λίγη ρόκα
άγρια κάπαρη (αν είναι δυνατόν Τήνου, έχει μεγάλη διαφορά)
λίγο αγνό παρθένο ελαιόλαδο
λίγη μουστάρδα
λίγο καλό balsamico
λίγο αλάτι

Εκτέλεση
Ετοιμάζουμε την σως. Σε ένα μπωλ προσθέτουμε το ελαιόλαδο, την μουστάρδα, το Balsamico και λίγο αλάτι και ανακατεύουμε πολύ καλά. Κόβουμε την ντομάτα σε ροδέλες και χωρίζουμε τα φύλλα της ρόκας. Κόβουμε το χαλούμι σε φέτες περίπου μισού πόντου και το βάζουμε σε ένα αντικολλητικό τηγάνι. Μόλις ροδίσει το γυρνάμε και από την άλλη μεριά. Σε μία πιατέλα βάζουμε την ντομάτα, την ρόκα, το χαλούμι ζεστό και περιχύνουμε την σως και στο τέλος προσθέτουμε και την κάπαρη.

Στη σαλάτα η οποία ήταν εξαίρετη, έβαλα και τη δική μου πινελιά. Τη μέρα που την έκανα δεν είχα ρόκα και έβαλα φρέσκα φύλλα δυόσμου. Της πήγαινε πολύ ωραία. Επίσης έβαλα κάπαρη Σαντορίνης που ήταν πάρα πολύ καλή. Τηγάνισα το χαλούμι σε μεγάλα πλακέ κομμάτια σε αντικολλητικό τηγάνι χωρίς λάδι για 2-3 λεπτά από κάθε πλευρά και τα έκοψα μετά. Ο συνδυασμός δροσερή σαλάτα-ζεστό χαλούμι και σως, είναι το κάτι άλλο. Δοκιμάστε τη!

Κύματα γεύσεων

Ένα πολύ όμορφο βιβλίο έφτασε στα χέρια μου από μια φίλη μου.
Κύματα γεύσεων. Συνταγές, συνήθειες, γιορτές, γαστρονομικό λεξικό, από τη νησιωτική Ελλάδα, που συνέλεξαν και φρόντισαν για την έκδοσή του οι Αναπτυξιακές Εταιρείες των νησιών.

"Νήσων Περίπλους": Ιόνιο, Κρήτη, Κυκλάδες, Δωδεκάνησα, Βορειοανατολικό Αιγαίο, βρέθηκαν στα πιάτα, με παραδοσιακές και χαρακτηριστικές συνταγές από το κάθε μέρος.
Το βιβλίο δεν πωλείται αλλά διανέμεται δωρεάν από τις Αναπτυξιακές.

Μες στα θερινά τα σινεμά

1η Ιουλίου σήμερα. Μπαίνει για τα καλά το καλοκαίρι, οι άδειες έχουν αρχίσει, ο καιρός δεν λέει να στρώσει και να θυμίσει κατακαλόκαιρο. Ξέρω ότι όσοι είσαστε στην Αθήνα κλεισμένοι σε γραφεία και χώρους εργασίας μακαρίζεται την παραξενιά του, εγώ όμως το καλοκαίρι θέλω ζέστη. Θέλω να καίγομαι και να μην αντέχω από τη ζέστη…

Είναι το 2ο καλοκαίρι φέτος που το θερινό σινεμά στη Ζάκυνθο δεν λειτουργεί. Αυτό το μέρος πάει από το κακό στο χειρότερο και θα ήθελα να ήξερα πότε επιτέλους αυτός ο τόπος θα αφυπνιστεί και οι υπεύθυνοι θα πάρουν το μέλλον του στα χέρια του με δραστικές λύσεις. Η μοναδική καφετέρια της πλατείας Σολωμού κλειστή. Το θερινό σινεμά κλειστό. Η ανακύκλωση μου λένε δεν λειτουργεί. Δεν είμαι σίγουρη. Τι πάει καλά σ’ αυτόν τον τόπο;

Ας αφήσω το γκρίνια κατά μέρος γιατί δεν μου αρέσει. Γι άλλο ξεκίνησα να γράφω.

Στην Πάτρα που έμενα που λέτε, όταν ήμουν μικρή, ο συχωρεμένος ο παππούς, είχε το «εργοστάσιο» στην πλατεία Μαρούδα, κολλητά σε ένα θερινό σινεμά. Εργοστάσιο λέγαμε πάντα το εργαστήρι που είχε. Ήταν ένα δίπατο παλιό κτήριο με αυλή. Γωνία. Η ταράτσα του εργαστηρίου, ήταν στο καταλληλότερο σημείο για να βλέπουμε τσάμπα σινεμά. Μάλιστα, για να γίνεται πιο εύκολα αυτή η δουλειά, είχαμε τοποθετήσει 2 μεγάλες σανίδες στον τοίχο, για να καθόμαστε άνετα. Πού να φτάσουν 2 σανίδες για καμιά δεκαριά ξαδέρφια; Βάλτε και τους κολλητούς μας; Πολλοί! Όποιος είχε μυαλό και έφτανε πρώτος, έπιανε την καλύτερη θέση. Οι υπόλοιποι όρθιοι, ή όπως βολεύονταν. Για να ανέβουμε στην ταράτσα, υπήρχαν αυτοσχέδια ξύλινα ετοιμόρροπα σκαλιά μέσα από το εργοστάσιο και ο φακός, για να μην βγεις μπουκούνια (κοινώς κομμάτια), ήταν απαραίτητο αξεσουάρ. Πίσσα σκοτάδι. Για να καταλάβετε, όταν έμπαινε κάποιος από την πορτούλα, δεν τον αναγνωρίζαμε. Αναγνωρίζαμε τη σκιά του πρώτα, μέχρι τα μάτια μας να συνηθίσουν από τη φωτεινή οθόνη, στο σκοτεινό περίγραμμά του.

Ο φράχτης που ένωνε το σινεμά με το εργοστάσιο ήταν γεμάτο γιασεμί. Γιασεμί μύριζαν όλες οι ταινίες που βλέπαμε. Γιασεμί και αγιόκλημα μύριζαν οι νύχτες στα θερινά τα σινεμά. Από την αριστερή πλευρά λοιπόν το γιασεμί που φροντίζαμε για λόγους ευνόητους να το κουρεύουμε όταν θέριευε. Από τη δεξιά πλευρά, μια τεράστια μουριά που τα κλαδιά της και οι καρποί της, έφταναν στο κατάλληλο ύψος: αυτό της ταράτσας.

Οι προβολές άρχιζαν Ιούνιο, αν υποθέσω από το γεγονός ότι μία από τις γκουρμεδιές που τρώγαμε σαν λαθροθεατές, ήταν οι μούρες από τη μουριά. Τι γλύκα που είχανε ορέ παιδία εκείνες οι μούρες…Δεν ξέρω αν υπήρχαν πιο γλυκές…

Μια άλλη γκουρμεδιά που τρώγαμε ήταν τα τσίτσιρι. Μάτσα τα αγοράζαμε πριν μπούμε στο σινεμά το κανονικό ή στο λαθραίο. Τι ήταν τα τσίτσιρι; Τσίτσιρι λέγαμε τα φρέσκα ρεβίθια, που τα πουλούσαν σε μάτσο, κλεισμένα μέσα στο περικάρπιο (έτσι λέγεται;). Μαλακά και αφράτα, όπως ο αρακάς όταν πρωτοβγαίνει στην εποχή του, έκανε πλοπ και άνοιγε για να γευτείς τη γλύκα του. Όπως ακριβώς τα βλέπετε στη φωτό εδώ.

Σε άλλες περιπτώσεις, είχαμε ξηροκάρπια. Μη φανταστείτε τίποτα ακριβά. Στραγάλια, πασατέμπο και φυστίκια στην καλύτερη περίπτωση, που κυκλοφορούσαν στην εποχή μας. Κι όταν μας έπιανε η όρεξη να κάνουμε διαολιές ή βαρεμάρα επειδή η ταινία δεν μας άρεσε, τότε αρχίζαμε να πετάμε στραγάλια στους θεατές. Ανύποπτοι οι έρμοι για τους λαθροθεατές που βρίσκοντας από πάνω τους, δεν ήξεραν από πού τους έρχονταν. Και να σου τα παράπονα μετά στον πατέρα, γιατί οι θεατές το λέγανε του υπεύθυνου, ο υπεύθυνος που ήξερε ότι βλέπαμε τσάμπα σινεμά το έλεγε στον πατέρα, ο πατέρας σε μας κι εμείς της ουράς μας. Τρώγαμε την κατσάδα και πάλι από την αρχή.

Το σινεμά ήταν κάνα μισάωρο με τα πόδια από το σπίτι μας. Η μάνα μου μας τεστάριζε έτσι μικρά που ήμασταν, αν ξέραμε να πάμε μόνοι μας. Την είχαμε μάθει καλά τη διαδρομή γιατί περνούσαμε καλά…

Εμείς μεγαλώσαμε, το σινεμά έκλεισε, το εργοστάσιο δόθηκε αντιπαροχή και τώρα στη θέση τους υπάρχουν τεράστιες πολυκατοικίες και αναμνήσεις βαλμένες στα θεμέλιά τους. Το θερινό σινεμά μου λείπει. Κι ας έχει σουβλάκια αντί για τσίτσιρι κι ας έχει breezer καρπούζι αντί για μούρες κι ας έχει πατατάκια με γεύση ρίγανη και ποπ κόρν αντί για στραγάλια…

Άντε μωρέ παιδιά…Καλό μήνα να έχουμε κι ας ευχηθούμε να ανοίξει το ρημαδοσινεμά στη Ζάκυνθο…Αλήθεια, θα απογορεύεται και στα θερινά σινεμά το καπνίζειν; :-)))