Καροτοσαλάτα με ροδόνερο. Εξωτική και νηστίσιμη

Εδώ και καιρό η Νένα μου έστειλε μια πολύ ενδιαφέρουσα σαλάτα καρότου του Βαγγέλη Δρίσκα, προτρέποντάς με να τη δοκιμάσω και αν μου αρέσει να τη βάλω στο μπλογκ. Η σαλάτα ήταν πολύ νόστιμη. Δεν θα μπορούσα να τη βάλω εδώ αν δεν ρωτούσα τον κ. Δρίσκα. Το έκανα και ιδού η σαλάτα! Νόστιμη, εξωτική και νηστίσιμη. Νένα, κ. Δρίσκα, ευχαριστώ!

Καροτοσαλάτα με ροδόνερο
Υλικά:
1/2 κιλό καρότα τριμμένα στον τρίφτη του κρεμμυδιού
χυμό μισού λεμονιού
χυμό ενός πορτοκαλιού
μια πρέζα κύμινο τριμμένο σκόνη
ελαιόλαδο
αλάτι
σταφίδες ξανθές
2 κ. σ. ροδόνερο
ελάχιστη κανέλα

Εκτέλεση:
Ανακατεύουμε όλα τα υλικά και αφήνουμε στο ψυγείο για 1-2 ώρες

Όταν διάβασα τα υλικά, δεν ήξερα αν θα μου αρέσει το κύμινο και η κανέλλα στη σαλάτα. Τελικά και τα δύο πήγαιναν πάρα πολύ. Το κύμινο και η κανέλλα είναι μαστ.
Σταφίδες εγώ έβαλα 1-2 κουταλιές σούπας. Εμένα που μου αρέσουν οι γλυκές γεύσεις στα φαγητά, μου άρεσε πάρα πολύ και την έχω φτιάξει ήδη δύο φορές. Να πω επίσης ότι χρησιμοποίησα μαστιχόνερο γιατί στη Ζάκυνθο ροδόνερο γιοκ…
Η σαλάτα είναι πλούσια σε Β-καροτένιο, σίδηρο, αντιοξειδωτικά, βιταμίνες, μεταλλικά στοιχεία. Το καρότο κάνει καλό στα μάτια, στο δέρμα, είναι ασπίδα κατά του καρκίνου και της χοληστερίνης και είναι προτιμότερο να τρώγεται ωμό.
Με τόσα καλά, το μόνο που μένει είναι να τη δοκιμάσετε!

Καλή εβδομάδα!

Γκρίνια

Με έχετε ακούσει να γκρινιάζω και να θυμώνω; Για ελάτε να με ακούσετε. Σπάνια ευκαιρία...

Χαλβάς με αλεύρι

Λοιποοοοοοοοοόν…. Να μην σας κρατάω άλλο σε αγωνία. Τον ξανάκανα χτες οπότε έχουμε ένα μέτρο σύγκρισης… Πριν περάσω στη συνταγή (χεχε) να σας πω το χτεσινό μενού:

Πρωινό:
Πορτοκαλάδα, καφές, γάλα με δημητριακά για να με κρατάνε και να μην πεινάω.

Γυρίζω από δουλειά. Η κοιλιά μου παίζει το Yes my Lord. Κοινώς, με έχει κόψει η λόρδα. Χτυπάω 2 χαλβάδες (τους τελευταίους).

Φτιάχνω καινούριο χαλβά.

Μεσημεριανό:
3 μεγάλες γαρίδες τηγανητές (οι γαρίδες αυτές είναι θέμα για άλλο ποστ)
2 χαλβάδες new version

Απογευματινό:
Καφές
Αντιστέκομαι σε χαλβά.

Βραδυνό: Δεν τρώμε το βράδυ παχαίνει, χεχε! Ψέμα. Χτες χτύπησα ένα σουβλάκι με πατάτες + δύο χαλβάδες.

Υπολογίστε πόσους χαλβάδες έφαγα χτες… Γι αυτό, ό,τι φτιάξαμε, φτιάξαμε. Σώνει μας.

Συνταγούλα τώρα. Εγώ θα σας πω τι έκανα και τις δύο φορές και τις εντυπώσεις και εσείς κάντε ό,τι καταλαβαίνετε.

Χαλβάς με αλεύρι
1η προσπάθεια
½ ποτ. κρασιού λάδι
1 ποτ. κρασιού αλεύρι σκληρό
1 ½ ποτ. κρασιού ζάχαρη
2 ποτ. κρασιού νερό
για το στόλισμα
ζάχαρη
κανέλλα

2η προσπάθεια
1/3 ποτ. κρασιού λάδι
1 ποτ. κρασιού αλεύρι σκληρό
1 1/3 ποτ. κρασιού ζάχαρη (και 1 μόνο να βάλετε, ακόμα καλύτερα)
1 ½ ποτ. κρασιού νερό
για το στόλισμα
ζάχαρη
κανέλλα

Και στις δύο περιπτώσεις η εκτέλεση είναι η εξής:
Ζεσταίνουμε το λάδι σε κατσαρόλα.
Ρίχνουμε σιγά-σιγά το αλεύρι.

Χαμηλώνουμε τη φωτιά στο 2 (με διαβάθμιση 1-3) και ανακατεύουμε συνέχεια με ξύλινη κουτάλα μέχρι να σκουρύνει ελαφρώς το αλεύρι.
Όταν σκουρύνει ελαφρώς και όχι βαρέως, κάνουμε κάτι που δεν το λέμε στη μαμά. Αντί να φτιάξουμε σιρόπι, ρίχνουμε τη ζάχαρη, ανακατεύουμε και ρίχνουμε και το νερό.
Ανακατεύουμε και γυρίζουμε συνέχεια μέχρι να πήξει και να αφήνει πίσω της η κουτάλα αυλάκια. Είναι χαρακτηριστικό ότι όταν είναι έτοιμος ο χαλβάς (και ο αλευρένιος και ο σιμιγδαλένιος) ότι κολλάει λίγο στον πάτο της κατσαρόλας και όπως γυρίζουμε την κουτάλα στην κατσαρόλα, παρασύρει όλο το υλικό, αφήνοντας αυλάκια πίσω της.

Κανονικά, και στον σιμιγδαλένιο και στον αλευρένιο, φτιάχνουμε σιρόπι πριν καβουρντίσουμε τον χαλβά. Όμως, τα τελευταία χρόνια εγώ, ρίχνω ζάχαρη και νερό μαζί και δεν φτιάχνω σιρόπι. Είναι ένα τιπ που είχα δει σε εκπομπή του Ηλία Μαμαλάκη και την υιοθέτησα.

Αφού πήξει ο χαλβάς, τον αποσύρουμε από την φωτιά.
Παίρνουμε ένα κουτάλι σούπας και όπως είναι ζεστός ο χαλβάς, παίρνουμε μια κουταλιά και την στρώνουμε με το άλλο μας χέρι μας για να γίνει ομοιόμορφη. Προσοχή γιατί καίει. Την αδειάζουμε με ένα απαλό χτύπημα στο χέρι μας και τη βάζουμε σε πιάτο.
Συνεχίζουμε έτσι με όλο το υλικό. Ο χαλβάς πρέπει να πλαστεί όσο είναι ζεστός και φροντίζουμε να έχουμε όλο το υλικό μαζεμένο σε μια μεριά της κατσαρόλας γιατί αν κρυώσει δεν δένει και διαλύεται.

Όταν τελειώσουμε με το πλάσιμο, ρίχνουμε από πάνω ζάχαρη κρυσταλλική και κανέλλα.

Εντυπώσεις:
Ο 1ος έγινε πολύ ωραίος σε εμφάνιση αλλά είχε πολύ λάδι. Ήταν βαρύς και την επόμενη μέρα έβγαλε το περίσσιο λάδι.

Ο 2ος έγινε πολύ καλύτερος σε γεύση, τον καβούρντισα λιγότερο, έβαλα λιγότερο λάδι, ζάχαρη, νερό και ήταν εμφανώς καλύτερος. Το μόνο που δεν πήγε καλά στον 2ο είναι ότι έκανε κάτι γρομπαλάκια το αλεύρι, ίσως επειδή δεν το έριξα σιγά-σιγά αλλά όλο μαζί στο λάδι. Δεν ήταν άσχημος όμως και δεν τα ένιωθες άσχημα στο στόμα. Δεν ήταν βαρύς σε σχέση με τον πρώτο. Το αποδεικνύει ο αριθμός χαλβάδων που έφαγα! Χαχα! Και στις 2 περιπτώσεις βγήκαν 14 κουταλιές-χαλβαδάκια.

Αν αποφασίσετε να τον δοκιμάσετε, επειδή πραγματικά έχει εντελώς διαφορετική γεύση από τον σιμιγδαλένιο, κάντε μικρή δόση, όπως έκανα κι εγώ, έτσι ώστε να μην πάνε χαμένα τα υλικά και ο κόπος σας. Μην καβουρντίσετε πολύ το αλεύρι. Το σκούρο χρώμα του το παίρνει όχι μόνο από το καβούρντισμα, αλλά και από το σιρόπι. Όταν έχει καβουρντιστεί, είναι σκούρο μπεζ. Όχι καφέ σκούρο όπως φαίνεται στο πιάτο.

Εύχομαι καλή επιτυχία σε όσους τον δοκιμάσουν και εύχομαι να σας αρέσει. Αν δεν σας αρέσει πάλι, τα παράπονα … στη μαμά! :-)))
Καλό πσκ!

Χαλβάς: ο διάλογος

Ντρρρρρρρρρρρρρρρρρριν
-Γειά θου (με θου)
-Γεια σου (επιφυλακτικά).
-Τι κάνεις;
-Καλά (ακόμα πιο επιφυλακτικά).

Σου λέει: αυτή πήρε τηλέφωνο προχτές. Τι θέλει πάλι σε 2 μέρες; Δεν την έχω συνηθίσει σε συχνά τηλεφωνήματα, οπότε ένα έκτακτο τηλεφώνημα σημαίνει πρόβλημα, ήτοι: μάτιασμα: ξεμάτιασέ με (μη γελάτε), ερώτηση μαγειρική (σπάνια περίπτωση από πλευράς μου, την έχω ξεπεράσει, χεχε), αρρώστια (φτου φτου φτου μακριά από μας) και τέτοια έκτακτα περιστατικά.

Συνεχίζεται ο διάλογος:

-Τι κάνει ο θείος ο Αντρέας; Ρωτώ για να μην μπω στο θέμα αμέσως.
-Α....ο θείος σου...Γύρισε σπίτι (ήταν στο νοσοκομείο...τα έκτακτα περιστατικά που λέγαμε) και......
Μπούρου μπούρου πεντάλεπτη αναφορά για το θείο Αντρέα μεταξύ γέλιων και αστείων για την περίπτωσή του...
-Εσύ καλά;
-Καλά....
Πεντάλεπτη αναφορά για τη δική της υγεία...
-Εσείς;
-Καλά...
Εδώ πέφτει ανάκριση λεπτομερής για την υγεία όλων μας. Εμένα πάντα με αφήνει τελευταία και ρωτάει τα λιγότερα. Γιατί άραγε; Μην της το πείτε αυτό. Της το κρατάω...
-Είπες χρόνια πολλά του εγγονού σου που γιόρταζε χτες; Τη ρωτάω.
Άσε...κατέβηκε κάτω το παιδί και δεν το θυμόμουν!!!!
Άλλα πέντε λεπτά αναφορά για τα άλλα εγγόνια της και τα άλλα παιδιά της.
Και φτάνουμε στο θέμα για να μην σας πρήζω.
-Να σου πω....Θυμάσαι εκείνον τον χαλβά με το αλεύρι;
Βάζει τα γέλια...
-Τι γελάς μωρέ;
-Σου 'χει κολλήσει αυτός ο χαλβάς ε;
-Ε μου 'χει κολλήσει. Για πες...πόσο αλεύρι βάζουμε; Και μην αρχίσεις με το μάτι και με το φρύδι. Μπορείς να μου πεις;
-Άκου...Αυτόν το χαλβά τον υπολογίζεις 1,2,3.
-Και το 4; Που είναι το 4;
-Ε θα το δεις! Με το μάτι. Άλλοι τον θέλουν πιο γλυκό, άλλοι λιγότερο γλυκό...
-Βρε παιδάκι μου...Τι με το μάτι; Οκ. θα βάλω λάδι. Αλεύρι πόσο; Σιρόπι πόσο;
-Ε να φτιάξεις λίγο. Ένα φλυτζανάκι του καφέ λάδι και θα βάλεις αλεύρι ώστε να το πάρει. Αν δεις ότι έχει λάδι πολύ, θα προσθέσεις αλεύρι.
-Ναι…και μετά στο μπλογκ θα λέω στον κόσμο πάρτε το μάτι σας για ζύγι και μετράτε-λέω μέσα μου.
-Και σιρόπι;
-Θα φτιάξεις λίγο σιρόπι και θα το προσθέσεις σιγά σιγά.
-Μα ρε μάνα....τι σιγά-σιγά; Αφού στον άλλο χαλβά το σιμιγδαλένιο, έτσι και βάλεις το σιρόπι, γίνεται λιμνοθάλασσα και μετά πήζει. Που θα ξέρω εγώ πόσο θα είναι το σωστό;
Γελάει...
-Εγώ δεν έχω φτιάξει ποτέ χαλβά με σιμιγδάλι! Πάντα τέτοιον έφτιαχνα! (υψώνει τον τόνο της φωνής).
-Ε ωραία! Για λέγε λοιπόν!
-Ε δοκίμασε! Άλλοι τον θέλουν πιο γλυκό, άλλοι λιγότερο.
-Ναι...και μετά θα λέω στον κόσμο: φτιάξε μια κανάτα σιρόπι και βάζε κι όσο σου μείνει το κάνεις κατάπλασμα, λέω μέσα μου.
-Καλά...θα φτιάξω λίγο να δοκιμάσω.
-Φτιάξε λίγο. Ξέρεις, πέρυσι τον πέταξα όπως τον έφτιαξα...
-Γιατί; Τόσο χάλια έγινε; Ορίστε! Τον πέταξες εσύ που ξέρεις και φτιάχνεις. Σκέψου εγώ!
-Όχι κυρά μου! Τον πέταξα γιατί μου σήκωνε το ζάχαρο!!!
-Καλά έκανες και τον πέταξες τότε. (Τον έφτιαξε για να τον πετάξει αν δεν καταλάβατε. Διότι μη μου πείτε ότι δεν ήξερε πως θα της σηκώσει το ζάχαρο; Άβυσσος η ψυχή)...
-Και δε μου λες; Τι αλεύρι να βάλω; Σκληρό η μαλακό;
-Ε...να 'ναι λίγο σκληρούλι.
-Εντάξει...Θα τον κάνω και θα σου πω.

Η συζήτηση περιστρέφεται λίγο ακόμα για διάφορα θέματα. Στο τέλος λέει:
-Κλείσε τώρα γιατί καίει το τηλέφωνο (καίει λεφτά εννοεί).
Τώρα τι την κόβει αν καίει το τηλέφωνο ενώ εγώ την πήρα...μη ρωτάτε. Είναι η οικονομική ανασφάλεια που έχουν οι χαμηλοσυνταξιούχες χήρες...

Επωδός: (συχνά πυκνά παίζει αυτό το έργο. 21 χρόνια λείπω και δεν το έχει χωνέψει).
Καληνύχτα μωράκι μου (εγώ είμαι αυτή....). Να θυμάσαι ότι είσαι το μωρό μου...(ξανά εγώ είμαι αυτή...) Και όσα χρόνια κι αν περάσουν για μένα θα είσαι πάντα το μικρό μου (είμαι η τελευταία από τα παιδιά της). Τώρα βάλτε ένα "ναι μαμά" ανάμεσα από κάθε ατάκα της.
-Θυμάσαι που ήσουν μικρή.....;
ΩΧ...αρχίσαμε... Ευτυχώς σ΄ αυτή τη φάση θυμήθηκε ότι το τηλέφωνο καίει και το κλείσαμε.

Τώρα εσείς θέλετε συνταγή. Αλλά εμένα αρχή μου είναι να δοκιμάζω τη συνταγή 2-3 φορές πρώτα πριν γράψω κάτι σίγουρα. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να μην πω ακόμα ακριβείς αναλογίες.

Έτσι για την ιστορία, χρησιμοποίησα σκληρό αλεύρι και σχεδόν τις ίδιες αναλογίες με τον άλλον. Όταν τον έφτιαξα είπα του σύζυξ να δοκιμάσει.
-Σ' αρέσει;
-Όχι!
Τι σου είναι η συνήθεια άμα έχεις μάθει σε κάποια γεύση...Δεν του άρεσε, δεν του άρεσε, τους έτρωγε δυο-δυο όμως. Το ίδιο έκανα κι εγώ φυσικά. Το στομάχι μου διαμαρτυρόταν. Με εκλιπαρούσε να σταματήσω, αλλά εγώ εκεί. Με ένα βαρύ στομάχι (είναι βαρύς ο άτιμος) πήγα για ύπνο. Το πρωί ακόμα με ενοχλούσε! Χαχα! Έχω ευαίσθητο στομάχι όμως. Μην παίρνετε παράδειγμα εμένα.
Λοιπόν, μέσα στις επόμενες μέρες θα ξαναδοκιμαστεί. Το αποτέλεσμα ήταν πολύ κοντά σε αυτό που θυμόμουν, αλλά θα κάνω μια βελτίωση. Υπομονή...Το καλό πράμα...

Χαλβάς

Δεν θα σας πω τίποτα καινούριο που δεν ξέρετε για τον χαλβά. Λίγο πολύ όλοι έχουμε την ίδια συνταγή: 1234. Δεν θα πρωτοτυπήσω λοιπόν. Πιο πολύ ιστορίες –όχι γι΄ αγρίους- θα πω.

Όταν ήμουν μικρή, ποτέ δεν έλειπε το γλυκό από το σπίτι. Η μάνα μου πάντα έκανε γλυκά. Ένα κέικ, ένα γλυκό κουταλιού. Τα γλυκά ταψιού ήταν για τις γιορτές. Για να κάνεις τότε γλυκό, ήταν παίδεμα. Μίξερ δεν υπήρχαν. Με μια κουτάλα ξύλινη πλακέ θυμάμαι η μάνα μου χτύπαγε τα υλικά. Το χέρι ήταν το καλύτερο μίξερ. Η ρόδα για τ’ αυγά επίσης. Το μίξερ ήταν πολυτέλεια ακόμα. Κι όμως. Ποτέ δεν έλειπε το γλυκό από το σπίτι. Μας είχε τρία και όλο κάτι υπήρχε να μας φιλεύει.


Ένα από τα χειμωνιάτικα γλυκά που συχνά έκανε, ήταν ο χαλβάς. Όχι όμως με σιμιγδάλι. Τον σιμιγδαλένιο χαλβά τον έμαθα αργότερα. Να μη σας πω ότι τον έμαθα όταν ήρθα εδώ 21 χρονών. Μέχρι τότε, όταν λέγαμε χαλβά στο σπίτι, εννοούσαμε με αλεύρι.

Καβούρντιζε η μάνα το αλεύρι, πρόσθετε το σιρόπι και τότε πλάθαμε γρήγορα-γρήγορα κουταλιές-κουταλιές το μίγμα, γιατί αν κρύωνε ο χαλβάς, δεν πλαθόταν. Δίναμε σχήμα με το κουτάλι της σούπας. Το μίγμα έκαιγε και έπρεπε να δουλευτεί όσο πιο γρήγορα γινόταν. Εγώ, πάντα κοντά στη μάνα μου όταν έκανε γλυκά. Τα παιδικά χεράκια τσουρουφλίζονταν, αλλά εγώ εκεί! Κοντά! Μεγάλη γλυκατζού. Όμως...ποτέ δεν έμαθα να κάνω τέτοιον χαλβά. Μια φορά ρώτησα τη μάνα μου:

-Ρε μάνα…θυμάσαι εκείνον το χαλβά που έκανες με το αλεύρι; Θυμάσαι αναλογίες;
-Ωωωω καημένη...που θέλεις και αναλογίες! Καβουρντίζεις το αλεύρι και προσθέτεις σιρόπι.
-Χαίρω πολύ. Κική.
-Ε θέλει αναλογίες ο χαλβάς;
-Ναι ρε μάνα! Θέλει!
-Χαζή είσαι παιδάκι μου και δεν ξέρεις να φτιάξεις χαλβά;
Τι να της πεις τώρα εδώ; Μου λες;

Το θέμα «ακριβής συνταγή» είναι πάντα θέμα τσακωμού με τη μάνα μου. Εγώ θέλω ακρίβεια και σιγουριά όταν μου εξηγούν κάτι. Αυτή θέλει με το μάτι. Μα με ποιο μάτι ρε μάνα; Με το δικό σου ή με το δικό μου; Εκεί πιανόμαστε... Θυμάται η άτιμη συνταγές απ’ έξω, αλλά κάνει και του κεφαλιού της και πετυχαίνουν (σ’ αυτό την έμοιασα ομολογώ, όπως και σε πολλά άλλα). Η πλάκα είναι όταν μου λέει για καμιά συνταγή που είδε στην τιβί ή έκανε. Αρχίζει:
-Το φτιάχνεις έτσι, βάζεις αυτό, βάζεις εκείνο…Και αμολάει υλικά…
-Ρε μάνα…αφού το ξέρεις…αν δεν τα σημειώσω, δεν θυμάμαι τίποτα μετά από 5 λεπτά. Τι μου τα λες;
-Χαζή είσαι παιδάκι μου και δεν τα θυμάσαι;
Άντε πάλι με τη χαζομάρα…Τι να της πω; Ότι εσείς είχατε 5 συνταγές όλες-όλες που κάνατε το χρόνο κι εγώ κάνω μια καινούρια κάθε τρεις μέρες και αυτή είναι η αιτία που δεν θυμάμαι απ’ έξω συνταγή; Συνταγές θυμάμαι απ’ έξω όσες κάνω συχνά. Όλες τις άλλες, μόνο σκονάκι!

Μια φορά που δοκίμασα να κάνω τον χαλβά με αλεύρι, αποδείχτηκε πατάτα. Τίποτα δεν μου θύμιζε τη χαλβαδένια γεύση των παιδικών μου χρόνων. Έκτοτε, δεν ξαναπροσπάθησα. Υπόσχομαι όμως να την πάρω τηλέφωνο και να την ξαναρωτήσω, μπας και τον πετύχω αυτή τη φορά. Αν το κάνω και πετύχει, θα σας το μεταφέρω.



Ξεκίνησα το ποστ με σκοπό να γράψω για τον σιμιγδαλένιο χαλβά, όμως έχω φτάσει ήδη στην 3η σελίδα του word. Καταλαβαίνετε για τι διπλοσέντονο μιλάμε. Οπότε…σταματάω εδώ. Σιμιγδαλένιος χαλβάς, αύριο. Τώρα θα πάρω τηλέφωνο τη μάνα μου για να μου πει για τον χαλβά με αλεύρι. Ο διάλογος θα μεταφερθεί εδώ αν έχει αξία αν και κάτι μου λέει ότι δεν θα διαφέρει από όσα ήδη είπα...



Update ώρα 10.30
Ένα μόνο έχω να σας πω. Αυτό:

Το τηλεφώνημα έγινε. Ειπώθηκαν όλα τα νέα. Συνταγή δεν ειπώθηκε. Βρε λες να είχε δίκιο η μάνα μου που με έλεγε χαζή; Μπα σε καλό μου....

Update 10.40
Κική-Χαλβάς: 2-0
Σημειώσατε 1