Γιορτή ελιάς και λαδιού στο Τραγάκι

Η αθερίνα

Το έχω δηλώσει πολλές φορές ότι δεν έχω μαγειρέψει πολύ ψάρι στη ζωή μου, παρόλο που μου αρέσει. Δεν μου αρέσουν όλα το ίδιο, αλλά υπάρχουν μερικά, στα οποία έχω ιδιαίτερη αδυναμία. Δεν μου αρέσουν καθόλου τα μικρά ψάρια. Αυτή αίσθηση του να μασάς κόκκαλα και σάρκα μαζί , μου είναι εντελώς δυσάρεστη! Μπα...Όχι...Τα μικρά ψάρια δεν είναι για μένα...Βέβαια, για να πω του στραβού  το δίκιο, δεν θα πω όχι σε φιλεταρισμένη σαρδέλα, ή σε φιλεταρισμένο γαύρο μαρινάτο. Ειδικά για το γαύρο μαρινάτο, κάνω τρέλες! Τον καλύτερο, τον έχω φάει από τον άντρα της Τζένης από το Βόλο!

Παντού και πάντα υπάρχει μια εξαίρεση. Έτσι δεν είναι; Έτσι κι εδώ με τα μικρά ψάρια. Η αθερίνα, δεν περιλαμβάνεται στα μικρά ψάρια που δεν μου αρέσουν. Αντιθέτως, τη λατρεύω! Είναι νόστιμη και βολική. Ούτε καθάρισμα, ούτε πολλά πολλά!

Ποιος μπορεί να πει όχι λοιπόν όταν του χαρίζουν μια τηγανιά αθερίνα; Κανένας! Έτσι κι εγώ! Την έπλυνα, την κανάκεψα, της είπα τα καλύτερα κοπλιμέντα και την έκανα δική μου! χαχα!

Μην προσπαθείστε να τη βρείτε με φεγγάρι. Ούτε και το γαύρο! Δεν τους αρέσει καθόλου η φεγγαράδα και πάνε τσάρκα αλλού! Βρείτε τη μετά! Μην την ταλαιπωρήσετε! Κανακέψτε τη απαλά μέσα σε σουρωτήρι κάτω από τρεχούμενο νερό. Θα σας φανεί ότι αργεί υπερβολικά να καθαρίσει, αφού βγάζει σκούρο ζουμί. Μην πτοείστε. Έτσι είναι η αθερίνα!

Μην την ταλαιπωρήσετε επίσης στο τηγάνι. Αλευρώστε τη ελαφρά, αφήστε το ελαιόλαδο να κάψει και ρίξτε τη ενωμένη σε τουφούλες-τουφούλες μαζί, ή ξεχωριστά την καθεμιά μόνη της! Μην την παρατηγανίσετε. 1-2 λεπτά από την κάθε πλευρά αρκεί. Μη βιαστείτε να τη γυρίσετε και σας λιώσει. Δεν θέλει κόπο η αθερίνα! Θέλει τρόπο!

Μετά, στύψτε λεμονάκι και απολαύστε τη! Τώρα, αν σας άνοιξα την όρεξη και είναι δύσκολο να βρείτε αθερίνα, πηγαίνετε απλά με μια καλή παρέα σε ένα ταβερνάκι, σε ένα ουζερί και φάτε τη μαζί με ένα παγωμένο ουζάκι! Οι φίλοι μας είναι πολύτιμοι και είναι ωραίο πράγμα να μοιραζόμαστε ευχάριστες στιγμές μαζί τους. Ε; Τι λέτε;

Kουνέλι ζακυνθινό με ντόπιο λαδοτύρι

Στη ζακυνθινή κουζίνα, το κουνέλι κατέχει εξέχουσα θέση. Είναι κρέας που το μαγειρεύουν τόσο οι ντόπιοι, όσο και οι ταβέρνες, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους: κουνέλι σάρτσα (σάλτσα), κουνέλι σάλτσα γεμιστό, στο φούρνο με πατάτες, σουβλιστό, λεμονάτο, κρασάτο στη γάστρα, με δεντρολίβανο κλπ. Στην Πάτρα, όταν λέγαμε κουνέλι στιφάδο, εννοούσαμε με πολλά μικρά κρεμμύδια. Εδώ, κουνέλι στιφάδο δεν υπάρχει. Όταν εδώ λένε στιφάδο, εννοούν με κόκκινη σάλτσα.

Το ντόπιο λαδοτύρι, είναι τυρί που φτιάχνεται από πρόβειο γάλα, με έντονη μυρωδιά και πιπεράτη πικάντικη γεύση όσο ωριμάζει. Εμείς εδώ, το ξεχωρίζουμε σε νιο (νέο) ή παλαιωμένο. Καθώς ξεκινάει η ωρίμανσή του στο λάδι είναι μαλακό και με ήπια γεύση. Στην τελική φάση της ωρίμανσής του, σκληραίνει ελαφρώς, είναι πικάντικο και πιπεράτο με έντονη μυρωδιά, γεύση και οσμή που είτε τη λατρεύεις, είτε όχι. Εμένα μου αρέσει πολύ όταν είναι νιο. Μαλακό με ήπια γεύση. Για τη μαγειρική όμως, ιδανικό είναι να είναι ωριμασμένο! Το ντόπιο λαδοτύρι, δε λείπει από τις ζακυνθινές σπεσιαλιτέ. Και μια και μου χάρισαν πρόσφατα 2 κουνελάκια, το ένα έγινε στιφάδο με κρεμμύδια και το άλλο έγινε χτες παραδοσιακά με λαδοτύρι, με τυρί που είχα πάρει από τις Μελισσιώτισσες. Ήταν κάτι παραπάνω από νόστιμο!

Τα άσπρα κομματάκια που βλέπετε πάνω στο κουνέλι, είναι το τυράκι που έχει λιώσει! Μιαμ!

Kουνέλι ζακυνθινό με ντόπιο λαδοτύρι 

Υλικά 

1 κουνέλι τεμαχισμένο σε μερίδες
λίγο ξύδι*
1/3 κούπας ελαιόλαδο*
½ κούπα κόκκινο κρασί
2-3 κ. σ. πάστα ντομάτας
4-5 σκελίδες σκόρδο* λιωμένες ή ψιλοκομμένες
1 φύλλο δάφνης
4 γαρίφαλα
1 ξύλο κανέλλας
αλάτι
πιπέρι
ρίγανη
1 μεγάλο κομμάτι λαδοτύρι ώριμο (σκληρό)

Εκτέλεση 

Πλένουμε το κουνέλι και το βάζουμε σε λεκάνη με νερό και λίγο ξύδι να το καλύπτει, ή το βρέχουμε μόνο με το ξύδι. Αφήνουμε να σταθεί μερικές ώρες έτσι (συνήθως το αφήνω όλη νύχτα). Ζεσταίνουμε το λάδι και τηγανίζουμε το κουνέλι από όλες τις πλευρές.
Προσθέτουμε το σκόρδο, αφήνουμε λίγο να μαγειρευτεί μαζί με το κουνέλι καθώς τηγανίζεται και τα σβήνουμε με το κρασί.
Προσθέτουμε νερό να το μισοκαλύπτει και όλα τα υπόλοιπα υλικά, εκτός από τη ρίγανη και το λαδοτύρι.
Βράζουμε μέχρι να μαλακώσει το κουνέλι. Εγώ το έκλεισα σε χύτρα για 15 λεπτά και ήταν έτοιμο. Το άνοιξα και το άφησα λίγο να βράσει για να εξατμιστούν τα περιττά υγρά και να μείνει μόνο με τη σάλτσα.
Στο τέλος του μαγειρέματος προσθέτουμε τη ρίγανη και όσο λαδοτύρι θέλουμε, κομμένο σε μικρά κομμάτια.
Σερβίρουμε με πατάτες τηγανητές ή ζυμαρικά.

 Στα σημεία που έχω αστερίσκο, έχω κάνει αλλαγές σε σχέση με το πώς το μαγειρεύουν εδώ. Εδώ βάζουν περισσότερο λάδι και σκόρδο, όπως επίσης βρέχουν το κουνέλι με κρασί. Οι επισημάνσεις για την ορίτζιναλ ζακυνθινή συνταγή χωρίς τις δικές μου παρεμβάσεις, βρίσκονται στο βιβλίο της Μαρίας Φιορεντίνου, "Παραδοσιακή ζακυνθινή κουζίνα".

2η γιορτή ψωμιού στον Κοιλιωμένο

Να 'μαι κι εγώ πίσω επιτέλους! Οι περιπέτειες στην Πάτρα δεν τέλειωσαν αλλά έχουν πάρει το δρόμο τους και έτσι κατάφερα το Σάββατο και γύρισα πίσω για τη γιορτή ψωμιού. Όπως θα δείτε στις φωτό, περάσαμε πολύ ωραία. Χορέψαμε (εγώ δηλαδή μαζί με το Φιόρο του Λεβάντε, το χορευτικό μας), φάγαμε, ήπιαμε, κεράσαμε τον κόσμο. Άλλα δύο συγκροτήματα χόρεψαν που ούτε τα είδα, ούτε τα φωτογράφησα επειδή αφού χόρεψα, άλλαξα και πήγα στον πάγκο με τις Μελισσιώτισσες. Έτσι, φωτό έχω μόνο από το Φιόρο. Πάρτε μια γεύση κι εσείς, από τη γιορτή που οργάνωσε ο μοναδικός γυναικείος συνεταιρισμός του νησιού, "Μελισσιώτισσες". Να πω επίσης, ότι χάρηκα πολύ που είδα φίλες από μακριά: την Ιωάννα Κατ., την Ελευθερία που πέρυσι δουλεύαμε μαζί, αλλά και μια φίλη από Ζάκυνθο που ζει Αθήνα, με παρακολουθεί και ήρθε να μου το πει! Σ' ευχαριστώ Νατάσα!
Και του χρόνου!

2η γιορτή ψωμιού, στον Κοιλιωμένο Ζακύνθου

Φιλαράκια μου καλά, επιτέλους έχω την αφίσα και την πρόσκληση της γιορτής. Το Σάββατο 21 Ιουλίου, σας περιμένουμε στον Κοιλιωμένο Ζακύνθου για να γιορτάσουμε το ευλογημένο αυτό αγαθό, το τόσο πολύτιμο για την υγεία μας και τη διατροφή μας, αλλά και για τη θέση που κατέχει στην κουλτούρα και τον πολιτισμό των Ελλήνων, το ψωμί.

Ψωμί, φαγητό, ποτό, χορός, τραγούδι αλλά πάνω απ΄ όλα καλή διάθεση θα υπάρχει εκεί. Σας περιμένουμε!

Όσο για μένα...Όπως λέει κι ο σοφός λαός, όταν ο άνθρωπος κάνει σχέδια, ο Θεός γελάει. Φεύγω εκτάκτως για Πάτρα σε λίγο, γιατί έχουμε προβλήματα εκεί. Ελπίζω και εύχομαι να είμαι πίσω το Σάββατο τόσο για να χορέψω με το Φιόρο του Λεβάντε, αλλά και για να είμαι πίσω από τον πάγκο με τις Μελισσιώτισες όπως και πέρυσι! Καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα τα πούμε εκεί!