Κοτόπουλο με κρέμα γάλακτος σε φωλιές καταΐφιού

Παναγίας πλησιάζει και θέλω να σας προτείνω ένα πιάτο ξεχωριστό κατά τη γνώμη μου. Το φαγητό αυτό το έκανα πέρυσι της Παναγίας, επηρεασμένη από τις διακοπές μας στη Σαντορίνη, αφού το είχαμε φάει εκεί ένα από τα βράδια που μείναμε. Το κοτόπουλο σε φωλιά καταϊφιού, το είχε ο κατάλογος του μαγαζιού σαν τοπικό φαγητό. Δεν ξέρω αν είναι τοπικό (επειδή δεν το συνάντησα αλλού), αλλά ήταν πάρα πολύ νόστιμο.

Προσπάθησα να φανταστώ πώς ήταν και αυτοσχεδίασα. Το αποτέλεσμα ήταν εξίσου καλό με αυτό που είχαμε φάει. Το καταΐφι ήταν η πρώτη φορά που το χρησιμοποίησα σε φαγητό και θα το ξανακάνω. Μου άρεσε η κριτσινιστή υφή του, η οποία ταίριαζε όμορφα με το ζουμερό κοτόπουλο και την κρέμα. Τις φωλιές μπορείτε να τις φτιάξετε νωρίτερα αν δεν θέλετε να παιδευτείτε την τελευταία στιγμή. Εγώ έκανα πρώτα τις φωλιές και μετά ασχολήθηκα με το κοτόπουλο. Το φαγητό το έφαγαν και παιδάκια, τα οποία το τίμησαν δεόντως!

Κοτόπουλο με κρέμα γάλακτος σε φωλιές καταΐφιού

Υλικά για 12-14 φωλιές

½ κιλό φύλλο καταΐφι
1.40 γρ. φιλέτο κοτόπουλο στήθος, κομμένο σε λεπτές λωρίδες
4-5 κ. σ. ελαιόλαδο
4-5 κρεμμυδάκια φρέσκα
1 κ. γ. κάρυ
½ κ. γ. κόκκινο γλυκό πιπέρι
αλατοπίπερο
λίγο φρέσκο μαϊντανό ψιλοκομμένο
1 ποτήρι κρασιού, λευκό κρασί
200 ml κρέμα γάλακτος χαμηλών λιπαρών
1 ποτήρι κρασιού φρέσκο γάλα
3 κ. γ. κορν φλάουρ

Εκτέλεση

Ξεπαγώνουμε το καταΐφι.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 170 βαθμούς και στρώνουμε χαρτί ψησίματος σε ταψί. Ξεχωρίζουμε το καταΐφι με τα χέρια μας και παίρνοντας λίγο-λίγο, σχηματίζουμε φωλιά, στριφογυρνώντας, χωρίς να γίνει πολύ παχιά ή πολύ λεπτή. Πολύ λεπτή θα καεί, πολύ παχιά θα μείνει άψητη. Φροντίστε η φωλιά να είναι «μαζεμένη», χωρίς να πετάνε πολλά «μαλλάκια» στα πλαϊνά, έτσι ώστε να είναι όμορφη αφού ψηθεί.

Ψήνουμε τις φωλιές σε 2 δόσεις (δεν χωράνε όλες σε ένα ταψί), για 12 λεπτά περίπου, μέχρι να
πάρουν χρώμα. Προσοχή να μην αρπάξουν από κάτω.
Αφήνουμε τις φωλιές στην άκρη μέχρι να σερβίρουμε.

Πλένουμε και κόβουμε το κοτόπουλο σε λεπτές λωρίδες.

Το σωτάρουμε στο λάδι για λίγα λεπτά να ασπρίσει από όλες τις πλευρές και σβήνουμε με το κρασί. Προσθέτουμε τα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα, τα μπαχαρικά, τον μαϊντανό (κατά το τέλος του μαγειρέματος) και αφήνουμε να βράσουν με λίγο νερό, μέχρι να μαλακώσει το κοτόπουλο (20-30 λεπτά είναι υπέρ αρκετά για να βράσει το λεπτοκομμένο κοτόπουλο).
Πρέπει να μείνει χωρίς νερό στο τέλος.
Στο τέλος, προσθέτουμε την κρέμα γάλακτος και το γάλα ανακατεμένο με το κορν φλάουρ. Αφήνουμε να πάρουν μια βράση ώστε να πήξει λίγο η κρέμα.

Σερβίρουμε αμέσως, όπως είναι ζεστό, βάζοντας πάνω σε κάθε φωλιά κοτόπουλο και σάλτσα. Αν θέλουμε, προσθέτουμε φρέσκο ψιλοκομμένο μαϊντανό από πάνω.

Καλό σκ!

Μπισκότα μελιού-αμυγδάλου

Κάποτε για να κάνω ένα γλυκό, χρειαζόμουν χαρτί με συνταγή για να έχω έναν μπούσουλα. Με τη μαγειρική δεν είχα πρόβλημα. Με τη ζαχαροπλαστική φοβόμουν, και απορούσα πώς κάποιες κάνουν γλυκά, χωρίς συγκεκριμένη συνταγή. Εδώ και λίγα χρόνια, το μόνο που χρειάζομαι είναι υλικά και μια λευκή κόλλα χαρτιού. Τώρα βάζω υλικά στο μπωλ και σημειώνω τι κάνω, για ενδεχόμενες αλλαγές, που συνήθως δεν χρειάζονται.

Μπισκοτάκια για όσους νηστεύουν αυτή την περίοδο. Τα έκανα για το πρωινό μας και βγήκαν νοστιμότατα. Αν δεν σας αρέσει το αμύγδαλο, απλά δεν το βάζετε!

Μπισκότα μελιού-αμυγδάλου

Υλικά

1 κούπα ελαιόλαδο ή καλαμποκέλαιο (ή μισό-μισό)
½ κούπα μέλι
½ κούπα χυμό πορτοκαλιού
2 κ. σ. μίγμα μπαχαρικών Σμύρνης
½ κούπα ζάχαρη
½ κούπα χοντροτριμμένο και ψημένο αμύγδαλο
2 κ. γ. μπέικιν πάουντερ
550 γρ. περίπου αλεύρι για όλες τις χρήσεις

Εκτέλεση

Μέσα σε ένα μπωλ ανακατεύουμε με σύρμα όλα τα υλικά με τη σειρά, εκτός από το μπέικιν πάουντερ και το αλεύρι.
Σε λίγη ποσότητα αλευριού, ανακατεύουμε το μπέκιν.
Το ρίχνουμε και στη συνέχεια ρίχνουμε και το υπόλοιπο αλεύρι, σιγά-σιγά, μέχρι να έχουμε μια ζύμη που είναι απαλή και δεν κολλάει στα χέρια.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 160-170 βαθμούς και στρώνουμε χαρτί ψησίματος σε 2 ταψιά. Παίρνουμε κομμάτι ζύμης σαν μεγάλο καρύδι και πλάθουμε μακρόστενα μπισκοτάκια.
Πατικώνουμε και τα τοποθετούμε στο ταψί, όχι πολύ μακριά το ένα από το άλλο.
Δεν φουσκώνουν πολύ. Εναλλακτικά, πλάθουμε κουλουράκια.
Ψήνουμε (ψήνω πάντα στο ψηλό ράφι του φούρνου τα μπισκότα) για 20 λεπτά, μέχρι να πάρουν χρώμα. Αφήνουμε να κρυώσουν καλά και φυλάμε σε μεταλλικό κουτί.

 
Το μέλι, είναι ευγενική προσφορά του μελισσοκόμου Γιώργου Κορφιάτη από τον Κοιλιωμένο Ζακύνθου.
Τα μπαχαρικά Σμύρνης, είναι ευγενική προσφορά του καταστήματος μπαχαρικών Γεύσεις και αρώματα, το οποίο ευχαριστώ ιδιαιτέρως, γιατί μονίμως μου δίνει υλικά να  δοκιμάζω και να πειραματίζομαι!

Κολοκυθοκεφτέδες με σκορδάτη σάλτσα γιαουρτιού

Μπορείτε να φανταστείτε ολόκληρο καλοκαίρι χωρίς να φάτε/φτιάξετε έστω μία φορά κολοκυθοκεφτέδες; Όσο κι αν αποφεύγω τα τηγανητά, μία φορά το καλοκαίρι θα τους φτιάξω. Τους αποφεύγουμε όχι μόνο λόγω του τηγανίσματος, αλλά επειδή τα ευαίσθητα στομαχάκια μας διαμαρτύρονται. Κολοκύθι, κρεμμύδι και τηγάνισμα, είναι too much για μας. Παρόλα αυτά, για μια φορά δεν πειράζει.

Τελευταία δεν προλάβαινα να κάνω και πολλά στην κουζίνα. Έκανα μόνο τα απαραίτητα και συνηθισμένα. Κάτι που ήμουν πολύ απασχολημένη, κάτι που δεν θέλω να φτιάχνω μεζεδάκια για να μην τα τρώω κι εγώ, δεν φτιάχνω πολλά-πολλά αυτό το καλοκαίρι. Οπότε, αφού χαλάρωσα λίγο από αυτά που με απασχολούσαν, ένα απόγευμα είπα να τους καλοπιάσω με κολοκυθοκεφτέδες!

Απέφυγα να βάλω κρεμμύδι και δεν έβαλα τυρί για να μην του προσθέσω επιπλέον θερμίδες. Τελικά έκανα καλά, γιατί δεν μας πείραξαν! Εσείς μπορείτε να τα προσθέσετε!
Τους  συνοδέψαμε με μια σκορδάτη σάλτσα γιαουρτιού και τους πήγαινε πολύ!

Κολοκυθοκεφτέδες 

Υλικά 

2 μεγάλα κολοκύθια (500 γρ.) τριμμένα στον τρίφτη του κρεμμυδιού
(1 μικρό κρεμμύδι τριμμένο ή 2-3 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα)
2 κ. σ. ξηρό μαϊντανό ή περισσότερο φρέσκο
2 κ. σ. ξηρό δυόσμο ή περισσότερο φρέσκο
2 αυγά
4-5 κ. σ. αλεύρι που φουσκώνει μόνο του
αλατοπίπερο
προαιρετικά λίγη φέτα ή ντόπιο λαδοτύρι

Εκτέλεση 

Πλένουμε, καθαρίζουμε και τρίβουμε τα κολοκύθια στον τρίφτη του κρεμμυδιού, μέσα σε σουρωτήρι. Αφήνουμε να σουρώσουν τα υγρά του ενώ το τρίβουμε και το στύβουμε περιστασιακά. Βάζουμε το στυμμένο κολοκύθι σε μπωλ και προσθέτουμε το κρεμμύδι (το οποίο δεν έβαλα επίτηδες, όπως δεν έβαλα και τυρί) και τα υπόλοιπα υλικά, με τελευταίο το αλεύρι.

Η ποσότητα του αλευριού, μπορεί να τροποποιηθεί αν δεν στύψουμε καλά το κολοκύθι, αν μπει κρεμμύδι και τυρί κλπ. Θα πρέπει να προσθέσουμε τόσο αλεύρι, έτσι ώστε να έχουμε «δεμένο» το υλικό μας για να μπορεί να μείνει ενιαίο το μίγμα καθώς θα μπει στο τηγάνι. Αν κατά τη διάρκεια της διαδικασία το υλικό βγάλει υγρά στο μπωλ, απλά γείρετε το μπωλ και πετάξτε τα.
Ζεσταίνουμε ελαιόλαδο σε τηγάνι αντικολλητικό και περιμένουμε να κάψει.
Ρίχνουμε από μία κουταλιά σούπας για κάθε κολοκυθοκεφτέ.
Χαμηλώνουμε λίγο τη φωτιά και τηγανίζουμε για 2-3 λεπτά την κάθε πλευρά. Ακουμπάμε σε χαρτί κουζίνας ή χαρτοπετσέτας για να πάρει το λάδι και σερβίρουμε ζεστά ή κρύα.
 
Για τη σάλτσα γιαουρτιού, ανακατέψτε 1 γιαούρτι light 200 γρ. περίπου με λίγο άνηθο και μία σκελίδα σκόρδο λιωμένη. Αλατίστε, κι έτοιμο!

Καλή εβδομάδα! Και να προσέχετε γιατί προβλέπεται ζεστή!

Γλυκό κουταλιού βύσσινο-Κάλλιο αργά, παρά ποτέ!

Πριν τρία χρόνια, ετοίμαζα ένα ποστ να βάλω με βύσσινο: το βύσσινο και η άπιστη Κική. Ναι ναι! Τέτοιο τίτλο είχε, αλλά δεν βγήκε τελικά ποτέ στον αέρα. Πολλές φορές ετοιμάζω ποστ, οι μέρες κυλάνε, τα υλικά αλλάζουν με την εποχή, οπότε μετά μοιάζει άκαιρο και άσκοπο να το βάλω.

Το θεματάκι που έχω με τα βύσσινα το ξέρετε. Δεν είναι τόσο που μου αρέσουν τα βύσσινα σαν υλικό και κάνω την τρελή για να τα βρω, αλλά πιο πολύ το γεγονός, ότι μου τη δίνει που δεν φέρνουν εδώ βύσσινο, ή όταν φέρουν είτε είναι πανάκριβο, είτε δεν το πετυχαίνω. Εεε δεν μπορώ να κατασκηνώσω και έξω από το σμ περιμένοντας τη μία φορά που θα φέρουν βύσσινο! Και φυσικά δεν δέχομαι να μου φέρει το σμ βύσσινο κατά παραγγελία και να μη μου αρέσει μετά... Οπότε, απλώς ελπίζω κάθε χρόνο σε ένα ταξίδι στην Αθήνα ή την Πάτρα την κατάλληλη εποχή.

 
Ο κουνιάδος μου -σας το έχω πει- μου χάρισε μια βυσσινιά εδώ και 2-3 χρόνια από τη λύσσα που έβλεπε να με πιάνει με τα βυσσινάκια. Την 1η χρονιά έκανε 6 βύσσινα (μάλιστα τα περίμενα πώς και πώς, για να φωτογραφίσω το λικέρ μου για το βιβλίο μου-φωτό παραπάνω. Μεγάλη ιστορία. Πρέπει να σας την πω μια μέρα). Πέρυσι κανένα. Φέτος 8. Διαβάζω ότι σε πλήρη καρποφορία βρίσκονται στα 15 χρόνια. Οκ. Στα 60 μου θα έχω μια καλή παραγωγή βύσσινων και θα είμαι μια ευτυχισμένη ζαχαροπλάστισσα! χαχα! έχω υπομονή. Μπορώ να τα περιμένω!

Τότε λοιπόν, που είχα βρει βύσσινο στην Αθήνα σε τιμή εξωφρενικά καλή για την ποιότητά του (από 2-2,5 ευρώ), μου είχε φανεί τόσο παράξενο, που δεν πίστευα ότι ήταν βύσσινο! Για άλλη μια φορά, είχα πάει με τη Mαρία στη Βαρβάκειο προκειμένου να βρω βύσσινο και όταν διάλεξα από πού θα το πάρω, άρχισαν να με ζώνουν τα φίδια. Βρε λες να μην είναι καλό και γι΄ αυτό είναι τόσο φτηνό; Τα φίδια με ζώσανε περισσότερο, όταν είδα το μανάβη να παίρνει το καφάσι μέσα για να τα βάλει σε σακούλα. Βρε λες να μου βάλει άλλα από αυτά που είδα;;; Η ατάκα της ημέρας δε, ήταν όταν το καφάσι είχε 10 κιλά μέσα κι εγώ ζήτησα 8. Να σου βάλω 10; μου λέει ο μανάβης κι εγώ απάντησα, δεν μπορώ να τα κουβαλήσω! Χαχα! Σαν το ανέκδοτο με τα 99 σουβλάκια. Το ξέρετε;

Τεσπα, τα πήρα τα 8 κιλά βύσσινο και έφυγα για το σπίτι. Μέσα στο τραίνο τα φίδια ζώνανε περισσότερο. Βρε λες να μην είναι βύσσινα και να είναι κεράσια;;; Είμαι τόσο άπιστη (φταίει το ζώδιο, όχι εγώ) που μόνο αν δοκίμαζα θα ησύχαζα....Έβαλα το χέρι μου στη σακούλα, ψαχούλεψα, έβγαλα ένα βυσσινάκι, το καθάρισα όπως-όπως με το χέρι μου και το έβαλα στο στόμα μου. Καθώς το βύσσινο έσκαγε στο στόμα μου, η ξινάδα που απλώθηκε με έπεισε ότι ήταν βύσσινο και όχι κεράσι! Οκ. Δεν μας πιάσανε χαζούς. Βουρ για το σπίτι τώρα.

Μέχρι να φτάσω σπίτι, τα φίδια είχανε ξανάρθει. Βρε λες να έβαλε πάνω πάνω βύσσινα και τα υπόλοιπα να είναι κεράσια; Οκ. Το ξέρω...Δεν υποφέρομαι. Είμαι άπιστη πολύ, αλλά μου φαινόταν περίεργη η σχέση τιμής-ποιότητας. Έβγαλα 2-3 βύσσινα από διαφορετικές σακούλες και μεριές και τα έβαλα στο στόμα μου. Ακούσια, το ένα μου μάτι έκλεισε από την ξινάδα. Ε φτάνει πια! ΕΙΝΑΙ ΒΥΣΣΙΝΑ! Τι άλλος θες για να πειστείς; 

Τα βυσσινάκια ήρθαν στο νησί και αξιοποιήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο. Από τότε, βύσσινα δεν...

Πέρυσι και φέτος που βρέθηκα στην Αθήνα στην εποχή τους, δεν είχαν φέρει ακόμα.  Πάνω που εγκατέλειψα την ιδέα ότι φέτος θα φτιάξω βύσσινο, να 'σου η ευκαιρία. Έχετε ακούσει φαντάζομαι τη θεωρία που λέει "όταν θες κάτι πολύ, όλο το σύμπαν συνωμοτεί για να το αποκτήσεις". Ξέρω ότι αυτή η θεωρία έχει φανατικούς υποστηρικτές και μη... Εγώ είμαι στους υποστηρικτές της! Θα μου πεις...μα για το βύσσινο συνωμοτεί ολόκληρο σύμπαν; Ε, για το βύσσινο! Αφού αυτό ήθελα!
Και έτσι, το βύσσινο βρέθηκε! 5 ευρώ το κιλό μεν, αλλά βρέθηκε. Δύο κιλάκια βύσσινο, χωρίς σχεδόν καθόλου φύρα (να πέταξα 3-4), έγιναν γλυκό. Τρία βαζάκια θα δωθούν σε αγαπημένα πρόσωπα και το υπόλοιπο θα μείνει για το γιαουρτάκι μου!

Σερβίρετέ το με ένα ποτήρι παγωμένο νερό. Είναι το μόνο γλυκό κουταλιού, μετά το οποίο θέλω οπωσδήποτε νερό! Η γλυκόξινη γεύση του που καίει το λαιμό, ζητάει παγωμένο νεράκι! Αν θέλετε να απογειώσετε το γιαουρτάκι σας ή το παγωτό σας δε, είναι το ιδανικό γλυκό κουταλιού!

Το πιατάκι 50 άνω ετών...

Γλυκό κουταλιού βύσσινο

Υλικά

1 κιλό βύσσινο
1 κιλό ζάχαρη
1 ½ κούπα νερό
χυμός μισού λεμονιού

Εκτέλεση 

Πλένουμε τα βύσσινα και καθαρίζουμε από τα κοτσάνια τους και από τα κουκούτσια.
Σε μια κατσαρόλα βράζουμε τη ζάχαρη και το νερό για 5 λεπτά.
Προσθέτουμε τα βύσσινα και τα βράζουμε κι αυτά για 5 λεπτά.
Δεν απομακρυνόμαστε καθόλου γιατί φουσκώνει.
Ξαφρίζουμε τον αφρό και σβήνουμε τη φωτιά.
Αφήνουμε το γλυκό να σταθεί για ένα 24ωρο.
Την επόμενη μέρα, βράζουμε τα βύσσινα για 10 λεπτά ακόμα. Ρίχνουμε το χυμό λεμονιού και φυλάμε σε καθαρά βάζα.

Tip: Αν το βυσσινάκι σας βγει καφετί αντί για βυσσινί, όπως στην παρακάτω φωτό, να είσαστε σίγουροι ότι φταίει το τρόπος παρασκευής.

Δεν μπορώ να εξηγήσω αλλιώς τη διαφορά χρώματος. Ήταν τότε που έκανα τα πολλά βύσσινα. Το καφετί βγήκε με διαφορετική συνταγή και το βυσσινί με αυτή που σας δίνω σήμερα!

υγ. Όπως βλέπετε, μεγάλη σταρούμπα το βυσσινάκι. Φωτογραφίες δεκάδες ανά χρονιά!


Καλό σκ!

Φαγητό στο Nobelos Bio Restaurant οrganic & sea food, στον Άγιο Νικόλα Βολιμών

Με την οικονομική κατάσταση που οποία επικρατεί στην Ελλάδα ειδικά τον τελευταίο χρόνο (για να μην πω 2...), μία από τις "πολυτέλειες" που κόπηκε σύντομα, ήταν το φαγητό έξω. Στην Ελλάδα (και παραδόξως ΚΑΙ στη Ζάκυνθο, ο έλληνας μπορούσε να φάει έξω. Εξακολουθούσαν να υπάρχουν εστιατόρια και ταβέρνες, στα οποία μπορούσε να ανταπεξέλθει οικονομικά, ακόμα και μία φορά την εβδομάδα. Αυτά, μέχρι πέρυσι. Από πέρυσι τον Σεπτέμβρη, έχουμε φάει έξω οικογενειακά δύο φορές. Άντε άλλη μία φορά στην Πάτρα μόνη μου. Όλο το χειμώνα, όταν σκεφτόμουνα πόσο θα μου κοστίσει το Κυριακάτικο φαγητό στο σπίτι, από το να το φάμε έξω, προτιμούσα τελικά να μείνουμε μέσα, αφού αυτά τα χρήματα θα έλειπαν από αλλού. Ωραία τα καταφέραμε ε; Τέλεια! Ήταν ένας δύσκολος χειμώνας για τα εστιατόρια και τις ταβέρνες και εξακολουθεί να είναι...

Τώρα που καλοκαίριασε, είναι χαρά Θεού να χαίρεσαι τη θάλασσα και να τσιμπολογάς δίπλα της. Και επειδή η φτώχεια θέλει καλοπέραση, είπαμε να επισκεφτούμε το εστιατόριο της Φωτεινής και του Νίκου, που βρίσκεται στη Villa Nobelos. Η Φωτεινή είναι φίλη και από πέρυσι ήθελε να πάμε για να μας περιποιηθεί. Μου είχε τάξει αστακό!

Το εστιατόριο βρίσκεται μέσα στη βίλλα και από πέρυσι είναι ανοιχτό για όλο τον κόσμο και όχι μόνο για τους ενοίκους των τεσσάρων διαμερισμάτων. Φαγητό παραδοσιακό, όπως μόνο ο Νίκος ξέρει να φτιάχνει, υλικά ντόπια, βιολογικά, ποιότητα άριστη και τιμές που μπορείς να αντέξεις!

Το περιβάλλον είναι πάντα κάτι που σε μαγνητίζει. Πέτρινα κτίσματα, λουλούδια, ζωάκια και το Ιόνιο μες στα πόδια σου!

Και αφού κάναμε το μπανάκι μας και δεν λέγαμε να ξεκολλήσουμε από τη θάλασσα, περάσαμε στο φαγητό. Ο Νίκος μας έφερε μια ψαρόσουπα να δοκιμάσουμε, η οποία ήταν εξαιρετική!

Ο Σταμάτης άρχισε να φέρνει τα καλούδια, αρχίζοντας από το κέρασμα: αστακομακαρονάδα. Ήταν και τα μόνα δύο που δοκίμασα η διαιτούσα. Καταπληκτικά και τα δύο πιάτα!

Α ψέματα! Έφαγα και σαλάτα!

Τα υπόλοιπα τα παραγγείλαμε και έδειξα περισσή αυτοσυγκράτηση!

Μελιτζανοσαλάτα

Καλαμαράκια

Φέτα ψητή με λαχανικά

Φρεσκοψημμένο ψωμάκι

Κόκορας κοκκινιστός!

Μετά το φαγητό η Φωτεινή μας κέρασε γλυκά και παγωτά που φτιάχνει η ίδια! Κι αυτά αξίζει να τα δοκιμάσετε!

Για το τέλος, σας κράτησα τη μασκώτ που κατοικοεδρεύει εκεί.Τη Μπέλλα! Μια σκυλίτσα 3-4 μηνών, η οποία έχει πολύ ισχυρή προσωπικότητα και μεγάλη πλάκα! Όπως βλέπετε, την είχαμε πάνω σε μια σανίδα και κάναμε μαζί μπάνιο, μέχρι που κάποια στιγμή βούτηξε για να βγει!

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!