Monday, February 1, 2010

Εύκολο Κέικ σοκολάτας με σιρόπι σοκολάτας

Καιρό έχω να βάλω συνταγή, γιατί με συνεπήρε ο ενθουσιασμός για το βιβλίο. Σας κερνάω λοιπόν ένα εύκολο κέικ σοκολατένιο που δεν χρειάζεται μίξερ.

Οι συνταγές για σοκολατένια κέικ που κάνω ειναι πολλές, αλλά αυτή τη φορά, σας γράφω ένα κέικ, που μου έχει δώσει η φίλη μου η Τζέλα.
Το κεκάκι αυτό, είναι αγαπητό από όλους επειδή είναι σοκολατένιο, αλλά είναι αγαπητό και από μένα επειδή δε χρειάζεται μίξερ! Πάμε να το δούμε;

Κέικ σοκολάτας με σιρόπι σοκολάτας
Υλικά
Για το σιρόπι:
1 μικρό κουτάκι μαργαρίνη σοφτ λιωμένο (250 γρ.)
1 κουτ. σούπας χυμό λεμονιού
2 κουτ. σούπας κονιάκ
4 κουτ. σούπας κακάο
8 κουτ. σούπας νερό

Για το μίγμα:
λίγο ξύσμα λεμονιού και πορτοκαλιού
2 ποτήρια (όχι πολύ μεγάλα) ζάχαρη (μειώνετε την ποσότητα αν σας φαίνεται υπερβολική, εγώ βάζω λιγότερη)
6 αυγά (εγώ βάζω 5)
1 βανίλια
2 φλυτζάνια αλεύρι που φουσκώνει ή απλό αλεύρι με 1 κουτ. γλ. μπέκιν

Ας το φτιάξουμε:
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 175.
Λιώνουμε το βούτυρο, προσθέτουμε και τα υπόλοιπα υλικά του σιροπιού, κρατάμε από αυτό το μίγμα ένα ποτήρι (όχι πολύ μεγάλο) και το αφήνουμε στην άκρη.

Στο σιρόπι που απέμεινε, προσθέτουμε το ξύσμα λεμονοπορτοκαλιού, τη ζάχαρη , τα αυγά, τη βανίλια, το αλεύρι, με τη σειρά και ανακατεύουμε με σύρμα.
Βουτυρώνουμε και αλευρώνουμε καλά μια φόρμα.
Ψήνουμε το κέικ για μια ώρα στους 175 βαθμούς.

Όταν ψηθεί, το βγάζουμε, το τρυπάμε με πηρούνι ή ξυλάκι για σουβλάκι, και ρίχνουμε το ένα ποτήρι σιρόπι που είχαμε κρατήσει. Αν θέλετε, αυτή τη διαδικασία μπορείτε να την κάνετε και μέσα στη φόρμα αλλά το γλυκό σας θα μείνει εκεί. Εγώ το βγάζω πάντως.

Tips: Όπως είδατε, στο σιρόπι δε μπαίνει ζάχαρη και ομολογουμένως είναι πικρό. Γι' αυτό κάνω το εξής: Κρατάω 2-3 κουταλιές ζάχαρη που θα έριχνα στο γλυκό. Λίγο πριν βγάλω το κέικ από το φούρνο, ζεσταίνω πάλι το σιρόπι που θα ρίξω, προσθέτοντας τις 2-3 κουταλιές ζάχαρη. Αυτό βέβαια δεν είναι απαραίτητο. Το έχω κάνει και με τους 2 τρόπους και με προσθήκη ζάχαρης και χωρίς.

Ένα άλλο που κάνω επίσης είναι το εξής: Επειδή το γλυκό βγαίνει από τη φόρμα, πολλές φορές το σιρόπι χύνεται έξω αντί να μπαίνει μέσα στο γλυκό. Γι΄ αυτό βάζω το σιρόπι με σύριγγα (χωρίς βελόνα εννοείται). Έτσι μπαίνει πανεύκολα, δε χύνεται έξω και πάει μέχρι

Και κάτι ακόμα. Όταν αλευρώνουμε φόρμες που θα κάνουμε σοκολατένια κέικ, αντί για αλεύρι, μπορούμε να πασπαλίσουμε με κακάο ή σοκολάτα σκόνη για ρόφημα, για να μην έχει ασπρίλες το κέικ μας όταν βγει. Αν το πασπαλίστε με κακάο, μην το παρακάντε γιατί πικρίζει.

Καλό μήνα είπα; Είπα ε;

update: Έβαλα σημερινές φωτό (τις πρώτες δύο) γιατί οι άλλες ήταν...μπαγιάτικες! χαχα! Όπως βλέπετε, ακόμα κι εγώ (σο)κολάζομαι με αυτά που βάζω και το έφτιαξα το μεσημέρι!

Sunday, January 31, 2010

Επεράσαμ' όμορφα όμορφά όμορφα!

Σάββατο απόγευμα, 6 bloggers και 1 φίλη των food blogs τελικά, συναντηθήκαμε στο προαποφασισμένο καφέ. Μία μία που ερχόταν και ήταν άγνωστη στις άλλες, προσπαθούσαμε να μαντέψουμε ποια ήταν, τουλάχιστον έτσι έκανα εγώ, αν και τις περισσότερες τις ήξερα. Όχι. Λάθος. 3 ήξερα και 3 δεν ήξερα.

Η Νένα, η Αγγελική Ν, η big mama, η Ξανθή, εγώ, η Τζένη που μας παρακολουθεί από το Βόλο και η Βίκυ, περάσαμε ένα υπέροχο απόγευμα. Ο καφές ξεκίνησε στις 5, με τη σκέψη ότι θα κρατούσε ένα 2ωρο. Αμ δε! Κοντέψαμε να φύγουμε στις 9 και δεν θα φεύγαμε, αλλά είχαμε κανονίσει κι άλλα να κάνουμε (τουλάχιστον εγώ που με περίμεναν) και έτσι κάποτε φύγαμε.

Την Ξανθή, τη Νένα και την Αγγελική τις ήξερα. Η Τζένη, είναι έξω καρδιά, γλυκιά και γελαστή, όπως ακριβώς κι όταν μιλάμε στο τηλέφωνο. Τζένη, χάρηκα πολύ που σε είδα επιτέλους από κοντά.
Η big mama, ήταν όπως ακριβώς την περίμενα. Γλυκιά κι αγαπησιάρα σαν μανούλα. Big mama, χαίρομαι που ήρθες και τα είπαμε. Ξέρεις ότι σου ΄χω μια αδυναμία...
Η Βίκυ...Η Βίκυ ήταν η τελευταία που περίμενα πως θα έρθει στη συνάντηση, κι αυτό γιατί η Βίκυ είναι ήσυχη. Μπαίνει, βλέπει, φεύγει. Έτσι, ήταν έκπληξη για μένα όταν μου άφησε μήνυμα πως θα έρθει στη συνάντηση. Ομολογώ ότι χάρηκα πολύ που σε γνώρισα Βίκυ και όπως σου είπα και από κοντά, είσαι καλύτερη στην πραγματικότητα, από την εικόνα που είχα σχηματίσει μέσα από το blog σου.

Οι υπόλοιπες που δεν τα καταφέρατε...Λυπάμαι και εύχομαι την επόμενη φορά να τα καταφέρετε. Πάλι καλά, έτσι βιαστικά που το κανονίσαμε, που μαζευτήκαμε όσες μαζευτήκαμε, σε μια πόλη που είναι δύσκολη λόγω αποστάσεων και υποχρεώσεων του καθενός.

Ο καφές συνοδεύτηκε με:
Γέλιο
Πολύ γέλιο
Πάρα πολύ γέλιο
Απορίες
Απαντήσεις
Ανταλλαγή εμπειριών
Συμβουλές
Προτάσεις και....
Χειροποίητα ζακυνθινά παξιμάδια χωριάτικα, που όσα έμειναν μοιράστηκαν για το καφεδάκι της επόμενης μέρας και καταπληκτικά λουκουμάκια χειροποίητα από τα χεράκια της Βίκυς αρωματισμένα με φράουλα και νεράντζι.
Παρόλο που ήμασταν μόνο 7, ένα τζέρτζελο το κάναμε. Όποιος μας άκουγε από δίπλα, θα απορούσε με αυτά που λέγαμε και με τα ονόματα (nicknames) που αναφέραμε. Από δω η big mama. Από δω η Νουνού (εγώ λέω έτσι τη Νένα).
Γενικώς περάσαμε πολύ ωραία. Κορίτσια, σας ευχαριστώ που ήρθατε. Φυσικά και θα το ξανακάνουμε γιατί μου άρεσε πάρα πολύ! Στο επανειδείν λοιπόν!

Ααα!!! Και τα πειστήρια του εγκλήματος βέβαια...





ΚΑΛΟ ΜΗΝΑΑΑΑΑΑ

Friday, January 29, 2010

Στην Ημέρα τση Ζάκυνθος


Ένα πολύ ωραίο άρθρο έγραψε η πολύ καλή και αξιολογότατη φίλη Κατερίνα Δεμέτη, που φιλοξενείται στην Ημέρα τση Ζάκυνθος. Κατερίνα, σ' ευχαριστώ πολύ για το τόσο όμορφο άρθρο. Κάνετε κλικ στη φωτό, για να το διαβάσετε. Και μην ξεχνάτε! Ραντεβού στις 5 το Σάββατο!

Thursday, January 28, 2010

Πάμε για καφέ;

Κοριτσάκια (και αγοράκια), το Σάββατο το απόγευμα, λέμε να πάμε για καφέ. Προσπαθούμε με την Αγγελική να σκεφτούμε ένα χώρο που να μπορούμε να πιούμε καφέ, να έχει εύκολη πρόσβαση, να μην μας διώξουν (χαχα) και να είναι ήσυχα. Δύσκολα αυτά που ψάχνουμε για Σάββατο απόγευμα. Οπότε...Η ιδέα η δική μου, είναι για ένα καφέ που βρίσκεται στο σταθμό του μετρό στη στάση Αττική, δίπλα στο κατάστημα Sprider. Θα πάμε για καφέ στις 5 το απόγευμα (φυσικά, χαχα). Όποια φίλη θέλει να έρθει να μας κάνει παρέα, θα είμαστε εκεί για κανα δύωρο.

Τα λέμε εκεί!

Wednesday, January 27, 2010

Έκθεση 5ης δημοτικού: πώς πέρασα χτες βράδυ

Χτες βράδυ, εγώ και οι φίλες μου πήραμε το βιβλίο μου και το ξεφυλλίσαμε. Αυτό δεν ήταν πολύ εφικτό (το να είμαστε όλες μαζί), αλλά εγώ έτσι το φανταζόμουν. Ένας ένας από τους φίλους, γνωστούς και η αγνώστους, παραλάμβαναν το βιβλίο, είχαν σηκώσει τα μανίκια και είχαν αρχίσει τα ζυμώματα.

Αφού το περάλαβαν, άρχισαν τα τηλέφωνα και τα email.

Η Σούλα έκανε τη γαλλική μπαγκέτα. Μάλλον κάτι είχε με το γείτονα, γιατί θεώρησε καλό να την ψήσει πάνω από μιά ώρα και μετά εβγήκε ξερότερη από φρυγανιά. Μπα...Αυτό είναι σίγουρα. Την ετοίμαζε για το γείτονα!

Η Big mama και η Παναγιώτα, έκαναν το σοκολατόψωμο. Big mama και μακριά από σοκολάτα γινόταν;

Η Γιώτα, δεν μπορούσε να αποφασίσει ποια να πρωτοκάνει...

Η Πέννυ έχει αρχίσει από την προηγούμενη βδομάδα. Έκανε τα γεμιστά ψωμιά, τα κριτσίνια με σπανάκι και απόψε έκανε χορτόπιτα με το φύλλο που έγραφα και ζακυνθινά παξιμάδια. Της είπα να μου στείλει το λογαριασμό του διαιτολόγου αν δει τα δύσκολα...

Η Νίκη έκανε κι αυτή τα παξιμάδια, αλλά είτε έχει κι αυτή κακό γείτονα (βλέπε σημείωση για Σούλα) ή τα ετοιμάζει για το Μιχάλη!

Η Αγγελική Ν έφτιαξε δις το γεμιστό ψωμί με πράσο.

Η Ελένη και ο Σάκης έκαναν τη γαλλική μπαγκέτα. Δεν κάνουμε δουλειά έτσι, μου λέει ο Σάκης. Τις έφαγα και τις 2 μόλις βγήκαν!

Η Σούλα έκανε το γεμιστό τσουρέκι και επέζησε (το τσουρέκι) για 2 μέρες.

Η Μάγια (τι ωραίο όνομα...) θαύμασε τις φωτογραφίες, η Δήμητρα περιμένει να αποφασίσει με τι θα ξεκινήσει, η αχτίδα φωτογραφήθηκε με αυτό και ελπίζει να φτιάξει το γεμιστό τσουρέκι, ο Αντώνης διαβάζω στην αχτίδα ότι κάτι έφτιαξε, η Λίλα το ξεφυλλίζει ακόμα και όλοι οι άλλοι ετοιμάζονται για ζυμώματα! Είναι τόσοι πολλοί αυτοί που μου γράφουν τόσο όμορφα λόγια, που θα πρέπει να γράφω κάμποση ώρα και να μην ξεχάσω κανέναν. Η Λίζ, ο Δύσπιστος, η Νένα, η Κική, η Ισιδώρα, ο Γιάννης, η Μάρω, η Ιφιγένεια και η Χαρά, η Κατερίνα, η Ιωάννα, η Κάτια, η Κατερίνα, η Μαριάννα, η Νίκη, η Άσπα, η Έφη, η Ελένη, η Πέννυ, η Νατάσσα, ο Ηλίας, η Αλεξάνδρα, η Τζένη, η Ξανθή, η Ντίνα, η Γεωργία, η Βίκυ, η Δέσποινα, η Μαρία... Σας ευχαριστώ όλους!

Εγώ πάλι, ακούγοντας όλους αυτούς να ζυμώνουν και να αλευρώνονται, μπήκα στη μικρή μου κουζίνα και αλευρώθηκα για τα καλά. Έφτιαξα πίτες για γύρο που τις φάγαμε με τυρί, ζαμπόν και ό,τι είχαμε, σοκολατόψωμο για το πρωινό μας και ψωμί με μπύρα για το μεσημαριανό μας.

Νιώθω σαν να είμαστε όλοι σε ένα μεγάαααααλο τραπέζι και φτιάχνει ο καθένας αυτό που θέλει. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα. Να γυρίζω γύρω γύρω από το μεγάλο τραπέζι, να τσιμπάω λίγο από τον καθένα και να μαζέυω μυρωδίες!

Τελικά, πέρασα πολύ ωραία χτες βράδυ!

Κι αφού περάσαμε εμείς καλά κι εσείς καλύτερα, να σας πω κι ένα νέο, αν και θα ακολουθήσει κι άλλο σύντομα.
Το σκ που έρχεται μάλλον θα είμαι στην Αθήνα. Κανονίζουμε καφεδάκι με 1-2 φίλες σε κεντρικό σημείο που να έχει πρόσβαση με το μετρό. Αν κάποια/ος φίλη/ος θέλει να έρθει να πιούμε καφέ μαζί θα είναι χαρά μου να τα πούμε από κοντά. Θα σας ενημερώσω σύντομα!

Καλά ζυμώματα!